ผลงานหน้า1 หนังสือพิมพ์ที่ได้รับรางวัลดีเด่น รางวัลพิราบน้อย ของสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย

แฉขวนการปั่นกระแสโซเชี่ยล มีเดีย

ภาพชี้แจงวงจรการปั่นกระแสสินค้า

แฉขวนการปั่นกระแสโซเชี่ยล มีเดีย เหตุพฤติกรรมผู้บริโภคเปลี่ยน เชื่อกูรูออนไลน์ “พันทิป”ยอมรับ แก็งสร้างกระแสมาแรง แจงลงโทษได้แค่ยึดล๊อคอิน “มีเดียมอร์นิเตอร์” จวกกม.ไทยอ่อน แนะหน่วยงานสอดส่องโฆษณาอีแอบ

ผู้สื่อข่าวหอข่าวได้สำรวจการใช้งานเว็บไซด์สังคมออนไลน์ หรือโซเชี่ยล มีเดีย (Social Media) พบว่ามีการนำเสนอเนื้อหารูปแบบหนึ่ง ที่กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในแต่ละสังคมออนไลน์ คือการแนะนำผลิตภัณฑ์และบริการต่าง ๆ โดยผู้เชี่ยวชาญที่เป็นที่ยอมรับในสังคมออนไลน์หรือ ผู้มีอิทธิพล (Influential) จนเกิดกระแสความนิยมสินค้าบางชนิดมากจนเกิดปรากฏการณ์สินค้าขาดตลาด (อ่านเพิ่มเติมจากบทล้อมกรอบ “ ทำความรู้จัก Social Media” )



จากการที่ผู้สื่อข่าวเฝ้าติดตามบรรดาเว็บไซด์โซเชี่ยล มีเดีย ยอดนิยมของคนไทย อาทิเช่น pantip, mulitiply ,twitter, bloggang เป็นต้น พบว่า มีเนื้อหาไปในทางการสร้างกระแสให้เกิดความนิยม และสนใจสินค้าบริการมากขึ้นจนผิดปกติ ผู้สื่อข่าวจึงได้ติดต่อไปยังผู้ให้บริการ เว็บไซด์ โซเชี่ยล มีเดีย ต่าง ๆ เพื่อขอข้อมูล


ผู้บริโภคชี้เชื่อเว็บก่อนตัดสินใจซื้อ


นางสาวนาถหทัย อวยพร นักศึกษาชั้นปีที่ 3 คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย กล่าวว่า ตนเองเป็นคนที่นิยมหาข้อมูลสินค้าก่อนตัดสินใจเลือกซื้อ โดยจะมีการเข้าเว็บไซด์ต่าง ๆ เช่น pantip,pramool,Jeban เป็นต้น เพราะเห็นว่าในเว็บต่าง ๆ จะมีคนที่เคยใช้มาบอกเล่าประสบการณ์ และมีผู้เชี่ยวชาญมาตอบคำถาม


“เดี๋ยวนี้ หากจะซื้ออะไรซักอย่างเพื่อความแน่ใจก็เปิดเว็บดูรีวิวก่อนเป็นอันดับแรก สบายใจได้แน่นอนค่ะเพราะคนเขาใช้ก่อนมาบอกต่อ ” นางสาวนาถหทัย กล่าว


ด้านนางสาวสุโรจนา ไข่มุกข์ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย กล่าวว่า โดยปกติจะเข้าเว็บFacebook.com เป็นประจำ เพื่อเล่นเกม และสื่อสารกับกลุ่มเพื่อน นอกจากนี้ก่อนจะตัดสินใจซื้อสินค้า จะหาข้อมูลทั้งด้านบวกและด้านลบ จากเว็บบอร์ดต่าง ๆ ที่มีผู้เชี่ยวชาญอยู่ ล่าสุดตนตัดสินใจซื้อรถยนต์ยี่ห้อหนึ่ง ที่ผิดจากที่ตั้งใจไว้เดิม เพราะยี่ห้อที่ตั้งใจจะซื้อแต่แรก มีคนเขียนไว้ว่าไม่ดี และผู้เชี่ยวชาญในเว็บหลายคนบอกเป็นส่วนใหญ่ว่ายี่ห้อหนึ่งนั้นดีกว่า


ด้านนายเชลงพจน์ ภูมาศ อาชีพเภสัชกร เปิดเผยว่า ตนจะตัดสินใจซื้อสินค้าในปัจจุบัน จำต้องมีข้อมูลจากหลาย ๆ ด้าน ในอดีตจะใช้ข้อมูลจากคนใกล้ตัว หรือคนรู้จักที่เคยใช้มาบอกให้ฟัง แต่ปัจจุบันหากจะซื้อสินค้าหรือบริการสักอย่าง ก็เกรงใจที่จะโทรถามคนสนิทที่เคยใช้จึงเลือกที่จะไปโพสต์ถามในเว็บสังคมออนไลน์ เพราะมีผู้เชี่ยวชาญคอยตอบอยู่และยังมีคนที่เคยใช้มาแสดงความคิดเห็นให้อีกด้วย เช่น Pantip,Bloggang,Exteen,Multiply


“มันเป็นเรื่อง สะดวกมากครับ อยากได้อะไรสักอย่างถ้าไม่แน่ใจในคุณภาพก็จะไปโพสต์ถามในเว็บ รอนิดเดียวก็มีคนมาช่วยตอบแล้ว ดีตรงที่ไม่ต้องไปรบกวนคนอื่นเขา” เชลงพจน์ กล่าวทิ้งท้าย




พันทิปฯ ชี้ปั่นกระแสสินค้ามีจริง


นายวรพจน์ หิรัญประดิษฐกุล ผู้ประสานงานฝ่ายเว็บบอร์ด(Webboard Co-ordinator) ของเว็บไซด์เว็บพันทิป ดอทคอม (pantip.com) เปิดเผยว่า ปัจจุบันมีการปั่นกระแสสินค้าโฆษณาบนเว็บไซด์โดยเฉพาะเว็บบอร์ดจริง โดยจะมีการโพสต์หรือนำเสนอข้อความที่เหมือนการแนะนำสินค้า ประเภทใช้ดี แล้วบอกต่อ หรือที่เรียกกันว่า การรีวิว (Review)สินค้า จนเกิดกระแสให้นักท่องเว็บ ที่ศึกษาหาข้อมูลบนเว็บบอร์ด สนใจ คลิกเข้ามาดู จากนั้นนักปั่นกระทู้ จะมีการแสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม โดยใช้ชื่อล๊อคอิน (Login)ที่เปลี่ยนไป ทำให้เกิดกระแสคนเข้ามาติดตามอย่างมากมาย ส่งผลต่อภาพลักษณ์ที่ดีของสินค้า

นายวรพจน์ กล่าวต่อว่า กรณีนี้ทางเว็บพันทิป จะมีการดูแลอย่างเข้มงวด และจะมีการลงโทษบรรดานักปั่นกระทู้เหล่านี้โทษสถานหนักคือการยึดชื่อผู้ใช้ล๊อคอิน (Login)นั้นไป ทั้งนี้นอกจากจะมีเจ้าหน้าที่ที่พันทิปจัดไว้ดูแลแล้ว ยังมีบรรดานักท่องเว็บคอยสอดส่องและแจ้งเบาะแสแก่ผู้ดูแลอีกด้วย

นักปั่นรับ ปั่นกระทู้ทำจริง ได้เงินจริง

แหล่งข่าว ผู้ทำงานด้านการดูแลระบบเว็บบอร์ด ของเว็บไซด์ชื่อดังของไทย แห่งหนึ่ง เปิดเผยข้อมูลและเบาะแสของกลุ่มผู้ที่ต้องสงสัยว่าจะเป็นนักปั่นกระแสในกระทู้สินค้าบนเว็บบอร์ดว่า สินค้าที่มีการสร้างกระแส บนเว็บบอร์ดหรือ โซเชี่ยล มีเดีย ต่างๆนั้นจะพบในกลุ่มสินค้าประเภท เครื่องสำอาง ร้านอาหาร และเครื่องดื่มประเภทเบียร์ โดยจะมีการสร้างกระแสหลายรูปแบบ ทั้งการนำเสนอประสิทธิภาพของสินค้าผ่านบรรดากูรูผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้านแล้วยังมีประเภทใช้ภาพถ่ายให้เห็นบรรยากาศร้านอาหาร ตลอดจนการจัดกิจกรรมพิเศษต่างๆเช่น จัดกิจกรรมชิมอาหารฟรี จัดกิจกรรมร่วมฝึกถ่ายภาพ ร่วมกิจกรรมประกวดต่าง ๆ เป็นต้น โดยจะมีการสร้างระบบบันทึกบทความออนไลน์(Personal Journal) หรือ เว็บบล็อก(Web blog)เพื่อเพิ่มรายละเอียดสินค้า บริการ ภาพบรรยากาศ และคำบรรยาย

แหล่งข่าวกล่าวต่อว่า ปัจจุบันมีการสร้างกระแสละคร ภาพยนตร์ โดยการตั้งหัวข้อกระทู้เพื่อแสดงความน่าสนใจของละคร ภาพยนตร์นั้น ๆ โดยมีหน้าม้า ซึ่งเป็นทีมงานที่จะใช้ชื่อล๊อคอินไม่ซ้ำกันมาโพสต์แสดงความคิดเห็น ให้มีปริมาณมากจนติดอันดับกระทู้แนะนำในเว็บบอร์ดเพื่อแสดงถึงความนิยม วิธีการการตรวจสอบบรรดานักปั่นกระทู้นั้นทำได้โดยง่ายคือ ตรวจสอบหมายเลขประจำเครื่องคอมพิวเตอร์(IP Address) ของบรรดารายชื่อผู้โพสต์ที่หลากหลายนั้น จะมาจากหมายเลขประจำเครื่องคอมพิวเตอร์เดียวกัน (อ่านเพิ่มเติมจากบทความ “นักสืบออนไลน์ เบาะแสเด็ดสู่ข่าวสืบสวน”)


สร้างกระแส 300 คนในกระทู้เดียว

ผู้สื่อข่าวเฝ้าสังเกตการณ์ พฤติกรรมของบรรดานักโพสต์กระทู้ในเว็บpantip ที่ได้รับข้อมูลจากแหล่งข่าวพบว่าส่วนใหญ่ชื่อผู้ใช้งาน (Username) ตามข้อมูลที่แหล่งข่าวแนะนำมามักโดนลบออกจากระบบเว็บไซด์แล้ว เพราะผู้ดูแลเว็บและสมาชิกตรวจสอบแล้วเห็นว่าน่าจะเป็นข้อมูลโฆษณาแฝง และสร้างกระแสของสินค้า

ผู้สื่อข่าวยังพบอีกว่า มีการใช้ เว็บpantip ห้องเฉลิมไทย เพื่อแนะนำละครจากค่ายละครแห่งหนึ่ง ตามที่แหล่งข่าวแนะนำมาจริง จากหัวข้อกระทู้ละครเรื่องดังกล่าว มีผู้ติดตามแสดงความเห็นกว่า 300 คน ในหัวข้อเดียว เป็นที่น่าสังเกตว่า บรรดาคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นล้วนมีเนื้อหาที่สอดคล้องกับหัวข้อที่ตั้งไว้ เช่นขึ้นหัวข้อกระทู้ว่า “นาย..(ชื่อตัวละคร)กับนาย... (ชื่อตัวละคร) ดีกันแล้ว ตอนนี้เปิดดูด่วน” ในเนื้อหาที่มีคนมาตามก็จะเขียนต่อว่า “ซึ้งมากที่นาย... (ชื่อตัวละคร) บอกว่าจะดูแลกันและกันตลอดไปแล้วตอนต่อไป นาย... (ชื่อตัวละคร)จะตอบยังไงน๊า รีบมาดูตอนนี้เร็ว ๆ ” หัวข้อกระทู้เหล่านี้จะมีการแสดงความเห็นอย่างจำนวนมาก จนถึงขนาดขึ้นเป็นกระทู้แนะนำของห้องสนทนาและต้องขึ้นหัวข้อสนทนาใหม่ ในเรื่องเดียวกัน และมีการนำข้อมูลกิจกรรมพิเศษของละคร มาเสนอ เช่น “วันศุกร์นี้ เราจะไปทำบุญกับนาย...และนาย...ขอให้ทุกคนมาเจอกันที่อนุสาวรีย์ฯ ตอน 7.00 น. ” โดยลักษณะความเห็นก็จะมีตามมาในลักษณะสนับสนุน เช่น “เราจะไปร่วมงาน เพื่อแสดงคว ามรักบริสุทธิ์ระหว่างชายกับชาย”

ขณะที่อีกหัวข้อกระทู้หนึ่งที่พูดถึงภาพยนต์ที่กำลังเข้าฉายในโรงภาพยนต์ติดต่อกันหลายวัน ในลักษณะที่คนที่ไปดูมาแล้วดี เช่นขึ้นหัวข้อ กระทู้“ไปดูมาแล้วหนังเรื่อง...ฉากทะเล กับท้องฟ้าสวยมาก ดูแล้วมีความสุข อยากให้ทุกคนพาคนที่รักกันไปดู” โดยที่หัวข้อเหล่านี้ถูกนำเสนอขึ้นจำนวนมาก และติดต่อกัน จนสมาชิกในเว็บบอร์ด เริ่มสังเกตว่า เป็นการปั่นกระแส จนเกิดกระแส ต่อต้านตามมา จนมีคำสั่งจากทางเว็บบอร์ดว่าห้ามมีการโพสต์หัวข้อเกี่ยวกับภาพยนต์เรื่องดังกล่าวโดยเด็ดขาด

นอกจากนี้ผู้สื่อข่าว “หอข่าว” ยังพบว่าบน เว็บ multiply ซึ่งเป็นเว็บแชร์ภาพของสมาชิกคนหนึ่ง ที่แสดงลิงค์ไว้ในเว็บบอร์ดห้องก้นครัว pantip มีการแสดงภาพถ่ายบรรยากาศในร้านอาหาร เป็นที่น่าสังเกตว่าทุกภาพ ล้วนมีสัญลักษณ์ยี่ห้อเบียร์บริษัทหนึ่งปรากฏอยู่อย่างชัดเจนทีมผู้สื่อข่าวจึง ใช้ข้อมูลคือที่อยู่อีเมลล์(E-mail Address) เพื่อติดต่อขอข้อมูลจากเจ้าของ

“เมเม่” ช่างภาพอิสระ เจ้าของเว็บภาพคนดังกล่าวซึ่งล่าสุดถูก เว็บ pantip ลบข้อมูลในเว็บบอร์ดออกเนื่องจากทางเว็บไซด์เห็นว่าข้อมูลที่โพสต์เข้าข่ายโฆษณา ยอมให้ผู้สื่อข่าวสัมภาษณ์ เมื่อวันที่ 26ธันวาคม 2552ว่า ตนเป็นช่างภาพอิสระ ที่รับจ้างชิมอาหารตามร้านต่าง ๆ และเก็บภาพมาเขียนติชม บนเว็บบอร์ดได้รับค่าจ้างครั้งละ 2,000-3,000 บาทโดยต้องส่งเว็บเพจหน้าที่ลง กลับไปให้เจ้าของธุรกิจ เพื่อแสดงผลงาน นอกจากนี้ตนได้เข้าร่วมกิจกรรมกับทางบริษัทผลิตเครื่องดื่มประเภทเบียร์ยี่ห้อหนึ่ง โดยทางบริษัทจัดกิจกรรมพิเศษชักชวนช่างภาพ ให้ส่งรูปเข้าประกวด เพื่อจะได้โอกาสเข้าร่วมกิจกรรม ชิมอาหารและเบียร์ฟรี พร้อมเงินรางวัล โดยจะต้องมีการถ่ายรูป เพื่อไปลงในเว็บบอร์ดพร้อมเขียนบรรยายบรรยากาศ นอกจากนี้ตนยังทำหน้าที่ ในการช่วยประชาสัมพันธ์กิจกรรมต่าง ๆ ของบริษัทเบียร์ผ่านโซเชี่ยล มีเดีย ต่าง ๆ
กูรูมือถือพุ่งเป้านักท่องเว็บ

นายชัยวัฒน์ ฉันทสกุลเดช หรือที่รู้จักกันในนามCookieCompany (คุ๊กกี้คอมพานี)ชื่อผู้ใช้งานบนเว็บบอร์ด pantip ในฐานะผู้เชี่ยวชาญหรือกูรูด้านสัญญาณและโทรศัพท์มือถือ เปิดเผยว่า ช่องทางการโฆษณาบนเว็บบอร์ด ถือเป็นช่องทางที่บริษัทโทรศัพท์มือถือหลายรายให้ความสนใจ โดยบริษัทเหล่านี้จะพุ่งเป้าไปที่ บรรดานักท่องเว็บ ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญและและมีชื่อเสียงโด่งดังหรือกูรู ที่มีผู้ติดตามงานเขียนบนเว็บบอร์ดจำนวนมาก โดยบริษัทเหล่านี้จะมอบสินค้าเช่นโทรศัพท์มือถือ ให้บรรดา กูรูหรือผู้เชี่ยวชาญ ทดลองใช้ฟรี และมอบกรรมสิทธิ์ความเป็นเจ้าของแก่บรรดากูรูเหล่านั้น เพื่อแลกกับการ เขียนข้อความ หรือบทความบนเว็บบอร์ด และคอยตอบคำถามแก่ นักท่องเว็บอื่นที่สนใจสินค้านั้น

คุกกี้คอมพานี ยังกล่าวต่อว่า บางบริษัทมือถือติดต่อมายังบรรดากูรูโดยตรง ขณะที่บางบริษัทเลือกที่จะติดต่อผ่านบริษัทผู้แทนโฆษณา หรือเอเจนซี่ และบริษัทเอเจนซี่จะเป็นผู้ติดต่อสืบหากูรูมาทำงานตามเป้าหมาย โดยช่วงที่ตนเป็นที่นิยมบนเว็บบอร์ด และคนส่วนใหญ่ให้ความสนใจ ในงานเขียนบนเว็บบอร์ด ช่วงเวลานั้นสามารถสร้างรายได้เป็นเงินหลักแสนบาทต่อเดือน ซึ่งขณะนั้นยังศึกษาอยู่ระดับมหาวิทยาลัยชั้นปีที่2เท่านั้น

ด้านนายนันทพงศ์ จงประทีป นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 โรงเรียนเตรียมอุดมพัฒนาการ กรุงเทพมหานคร ให้ข้อมูลว่าตนเป็นกูรู ที่ได้รับความนิยมจากประชาชนในด้านโทรศัพท์มือถือ จากนั้นก็มีบริษัทมือถือ ติดต่อมาให้ทดลองใช้โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ ที่กำลังจะวางตลาด โดยให้กรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของเครื่อง เพียงแค่ไปเขียนรายละเอียดสนับสนุนเกี่ยวกับเครื่องที่ใช้ ลงบนเว็บไซด์ โซเชี่ยล มีเดีย ต่างๆ และคอยเพิ่มข้อคิดเห็นต่างๆ แก่ผู้สนใจ นอกจากนี้ ตนยังมีหน้าที่นำ เว็บไซด์ ที่เป็นรายละเอียดของสินค้ามา โพสต์ไว้เพื่อให้ผู้สนใจติดตามต่อในเว็บบล็อก และเว็บของบริษัทเจ้าของสินค้า

นายนันทพงศ์ กล่าวต่อไปว่า เมื่อได้รับเครื่องโทรศัพท์มือถือมา ก็จะนำไปขายต่อในราคาหลายหมื่นบาท เพราะเป็นเครื่องรุ่นใหม่สภาพดี นอกจากนี้ ชื่อผู้ใช้งานบนเว็บ โซเชี่ยล มีเดีย ของตนยังสามารถสร้างรายได้ให้ตัวเองได้ คือเมื่อมีบริษัทใดที่ต้องการเปิดเว็บไซด์แนะนำสินค้าก็จะติดต่อให้ตนไปเขียนข้อมูลลงในเว็บไซด์ และให้นำเว็บลิงค์นั้นไปโพสต์บนเว็บบอร์ด หรือเว็บอื่นที่มีผู้สนใจติดตามชื่อผู้ใช้ของตน

นายกฯโฆษณา ชี้ปั่นไม่ผิดถ้าไม่เกินจริง

ด้านนายวิทวัส ชัยปาณี นายกสมาคมโฆษณาแห่งประเทศไทย กล่าวว่า ปัจจุบัน โซเชี่ยล มีเดีย ถือว่าน่าสนใจในมุมมองนักโฆษณา แม้ปัจจุบันผลวิจัยจะชี้ว่า มีประชากร 12ล้านคน ที่นิยมเสพข้อมูลทาง โซเชี่ยล มีเดีย แต่เชื่อว่าภายในเวลา 3ปีข้างหน้า ประชากรส่วนใหญ่จะสามารถเข้าถึงข้อมูลบนโลกอินเตอร์เน็ทเพิ่มขึ้นมหาศาลอย่างแน่นอน

นายวิทวัส กล่าวอีกว่า การทำโฆษณาแฝงบน โซเชี่ยล มีเดีย ถือว่าไม่เป็นเรื่องผิด หากแต่ต้องพิจารณา ที่เนื้อหาว่าบิดเบือนความจริง และบรรยายสรรพคุณเกินความจริงหรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ถือว่าผิดจรรยาบรรณนักโฆษณา แต่เพราะขอบเขตของจรรยาบรรณโฆษณาไม่อาจควบคุมถึง เพราะมีจำนวนนักโฆษณาหลายคน ที่ไม่รู้ถึงจรรยาบรรณเหล่านี้ และมีอีกหลายคนที่รู้แต่ก็เจตนาทำ จึงยากที่การควบคุมทางจรรยาบรรณโฆษณาจะดูแลได้ทั้งหมด

มีเดียมอนิเตอร์ จวก กฎหมายไม่เข้มพอ

นายธาม เชื้อสถาปนศิริ ผู้จัดการกลุ่มงานวิชาการ โครงการศึกษาและเฝ้าระวังสื่อเพื่อสุขภาวะของสังคม( MEDIA MONITOR: MM )หรือมีเดีย มอนิเตอร์ กล่าวว่า กรณีการโฆษณาแฝงบน โซเชี่ยล มีเดีย ต้องพิจารณาที่ตัวสารว่าบิดเบือน หรือหลอกลวงหรือไม่ ซึ่งหากเป็นกรณีเช่นนี้ก็ถือว่าผิดในเรื่องของจริยธรรมทางธุรกิจ

นายธาม กล่าวต่อว่า ปัจจุบันกฎหมายประเทศไทย ยังไม่ครอบคลุมเรื่องการโฆษณาแฝงบนโซเชี่ยล มีเดีย ซึ่งถือเป็นความล้าหลังของกฎหมายไทย โดยหากเป็นการทำโฆษณาแฝงเช่นนี้ในต่างประเทศ จะมีความผิดตามกฎหมาย เพราะต่างประเทศจะมีหน่วยงานคอยดูแลสารโฆษณาบนเว็บไซด์ ให้มีการแยกออกอย่างชัดเจน เพื่อให้ผู้บริโภครู้ได้อย่างชัดเจน

“...การปนกันของข้อมูลที่เป็นจริง กับข้อมูลลวงที่เป็นสารโฆษณาถือว่า เป็นการไม่ยุติธรรมต่อผู้บริโภค...”
ผู้จัดการวิชาการฯ กล่าว

ล้อมกรอบข่าว : ทำความรู้จัก Social Media

Social Media มันคืออะไร ?Social Media ก็คือสังคมออนไลน์ ที่มีการสื่อสารผ่านการเขียนเล่าเนื้อหาเรื่องราว ประสบการณ์ บทความ หรือการแบ่งปัน รูปภาพ วิดีโอ ที่ผู้ใช้เขียนและจัดทำขึ้นเอง หรือพบเจอมาจากสื่ออื่นๆ แล้วนำมาแบ่งปันให้กับผู้อื่นที่อยู่ในเครือข่ายของตน ผ่านทางเว็บไซต์ Social Network ที่ให้บริการ ปัจจุบันการสื่อสารแบบนี้ จะทำผ่านทาง Internet และโทรศัพท์มือถือเท่านั้น โดยที่เนื้อหาของ Social Media จะถูกนำเสนอในหลายรูปแบบ ทั้ง กระดานความคิดเห็น (Discussion boards), เว็บบล็อค (Weblogs), วิกิ (wikis), Podcasts, รูปภาพ และวิดีโอ ส่วนเทคโนโลยีที่รองรับเนื้อหาเหล่านี้ก็รวมถึง เว็บบล็อค (Weblogs), เว็บไซต์แชร์รูปภาพ, เว็บไซต์แชร์วิดีโอ, เว็บบอร์ด, อีเมล์, เว็บไซต์แชร์เพลง, Instant Messaging, Tool ที่ให้บริการ Voice over IP เป็นต้น

5 อันดับเว็บ Social Media ยอดนิยมเมืองไทย

1. Facebook
2. hi5
3. Blogger.com(blogger.com)
4. hi5.com (facebook.com)
5. exteen (exteen.com)
(ข้อมูลจากเว็บไซด์จัดอันดับ: http://www.alexa.com/)

ผู้มีอิทธิพล(Influential) บนSocial Media

แต่เดิม Influentialในโลกโฆษณานั้นคือการนำเสนอสินค้าใดสินค้าหนึ่ง ให้ประชาชนสนใจ โดยจะต้องมีการให้ผู้ที่เป็นที่เชื่อถือยอมรับในเรื่องนั้น ๆ ออกมาบอกหรือสนับสนุนว่าสินค้านี้ดีจริง Influential ยังรวมถึงคนใกล้เคียง ที่เป็นที่รู้จักมักคุ้นมาบอกเล่าถึงสินค้า หรือบริการที่เคยใช้มาว่าดีจริง

เหล่านี้จะมีผลให้ผู้บริโภคเชื่อตาม และยอมซื้อสินค้า หรือบริการ มาใช้ ผู้มีอิทธิพล(Influential) ที่คุ้นเคยอีกรูปแบบหนึ่งคือ "เซเลบริตี" (Celebrity) นิยามของ เซเลเบริตี หมายถึง บุคคลมีชื่อเสียง เช่น ดารา นางแบบ ซึ่งบุคคลเหล่านี้จะถูกนำมาเป็นตัวแทนของผู้ที่เคยใช้สินค้าและบริการ และบอกว่ามันดี และให้ข้อมูลสนับสนุนให้คนทั่วไปสนใจซื้อ ด้วยภาพลักษณ์ที่บรรดาเซเลบริตีมี คือคนที่เป็นที่รู้จักในวงกว้าง จึงย่อมส่งผลต่อความน่าเชื่อถือตามไปด้วย

ปัจจุบัน Influential ถูกนำมาใช้บน Social Media ผู้มีอิทธิพลบน Social Media คือคนใกล้ชิดในสังคมออนไลน์ มีการสื่อสารกันผ่านการพูดคุย บนช่องทางต่าง ๆ ซึ่งสำหรับคนที่มีความเชี่ยวชาญเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ก็จะมีการแบ่งปันความรู้แก่กัน ขณะที่บางคนเป็นเพียงผู้มีทักษะทางภาษาดี เขียนข้อความต่าง ๆ อย่างน่าเชื่อถือ โดยอาจไม่ต้องมีความเชี่ยวชาญก็ได้ บุคคลเหล่านี้เมื่อกลายเป็น Influential บน Social Media ก็จะเป็นที่นิยมและมีผู้ติดตามจำนวนมาก เมื่อเกิดข้อสงสัย หรือไม่แน่ใจ บุคคลเหล่านี้จะกลายเป็นผู้มีความเชี่ยวชาญที่น่าไว้ใจ หรือ กูรู ในทันที และจะทรงอิทธิพลในการตัดสินใจซื้อของผู้บริโภคในที่สุด

ใครรู้จัก กูรู บนโลกออนไลน์บ้าง...

กูรู เดิมนั้นมาจากภาษา สันสกฤต เป็นคำทับศัพท์ หมายถึง ครู หรือ อาจารย์ ซึ่งในศาสนาพราหมณ์ฮินดูนั้น มาจากปรัชญาความเชื่อในความสำคัญของการเข้าถึงความรู้ โดยมี กูรู หรือ อาจารย์เป็นผู้ชักนำไปสู่จุดสูงสุด กูรูบนโลกออนไลน์ คือ บรรดาผู้สนใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่งเฉพาะ และศึกษาเรื่องนั้นจนมีความเข้าใจจนลึกซึ้งในระดับหนึ่ง จากนั้น ก็จะนำความรู้ที่ตนมีมาเผยแพร่บน Social Media จนมีผู้สนใจมาติดตามความรู้เป็นแฟนคลับของกูรูรายนั้น ๆ

กูรู ทำอะไรบน Social Media

เมื่อ บรรดากูรู โด่งดัง จนเป็นที่รู้จักสังคม Social Media แล้ว ก็จะมีบริษัทผู้ผลิตสินค้า มาติดต่อ เพื่อร่วมทำธุรกิจด้วย โดยจะมีการเสนอผลตอบแทนให้ หากมีการเขียนข้อความเป็นลักษณะสนับสนุนสินค้าหรือบริการในทางบวก โดยจะมีเงื่อนไขกูรู จะต้องมาตอบ ข้อสงสัยในทางบวกแก่ผู้สนใจ โดยจะต้องไม่ให้ผู้สนใจเหล่านั้นรู้ว่าเป็นการโฆษณา หรือการเชียร์สินค้า บางครั้งจะมีทีมงานที่มาจากบริษัท หรือทีมของกูรู มาสร้างคำถามในเชิงเปิดทาง หรือมาแสดงความคิดเห็นนทางบวกเพิ่มเติมจำนวนมาก ทำให้ข้อมูลนั้นมีจำนวนคนสนใจมาก และคนทั่วไปที่ท่องอยู่บน Social Media ก็จะสนใจ จนเกิดกระแสความคลั่งใคล้ในสินค้า และบริการนั้น

กูรู กับการ รีวิว

นอกจากนี้บรรดากูรู ก็จะมีการสร้างข้อมูลแนะนำสินค้า โดยจะชี้ให้เห็นความแตกต่างก่อนและหลังการใช้สินค้านั้น ว่าหลังใช้ส่งผลดีอย่างไรจนทำให้ผู้สนใจผลิตภัณฑ์เหล่านั้นตัดสินใจซื้อตาม
เครื่องมือการทำงานของกูรู เนื่องจากบรรดากูรูต่างโด่งดัง มาจาก Social Media แต่ด้วยข้อจำกัดของ เว็บ Social Media บางเว็บที่ไม่สามารถตกแต่งให้สวยงามหรือน่าสนใจ เช่น twitter ,webboard .. แต่เว็บเหล่านี้กลับมีผู้ใช้บริการมาก และกูรูเองก็โด่งดังมาจากเว็บเหล่านี้ ดังนั้น เพื่อสนับสนุนการทำงาน บรรดากูรูจึงใช้ เว็บไซด์เหล่านี้เป็น “เว็บประตู” และจะเขียนข้อมูล แบบไม่ละเอียดมาก จากนั้นจะทิ้ง ลิงค์ของเว็บไซด์ Social Media ที่เป็นรายละเอียดเอาไว้ ให้คนตามต่อ เช่น เว็บส่วนตัว, เว็บบล๊อค, เว็บไดอารี่ เป็นต้น

กูรูได้อะไรเป็นผลตอบแทน

หลังจากที่กูรูบางคนได้รับการว่าจ้างจากบริษัทผู้ผลิต หรือ บริษัทเอเจนซี่แล้ว ผลตอบแทนของกูรู นั้นมีหลายรูปแบบ บางรายจะได้รับสินค้ามาทดลองใช้ และยกสินค้านั้นให้เป็นสิทธิของ กูรู เช่น โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ ขณะที่บางรายจะได้ค่าตอบแทนเป็นเงิน โดยจะต้องส่งงานเป็นหน้าเว็บที่ได้ทำการรีวิว เขียนเชียร์ ไปให้ผู้ว่าจ้าง และผู้ว่าจ้างก็จะประเมินค่าจ้างจากจำนวนคน ที่เข้ามาถาม อ่าน หรือเปิดดู

แฟชั่นเลี้ยงปลาทะเลเถื่อน ขายเกลื่อนเจเจ

5 อันดับปลาทะเลยอดนิยม


ซากปลาสวยงามที่ตายเพราะน้ำมือมนุษย์

เส้นทางการจับปลาทะเลสวยงาม

แฟชั่นเลี้ยงปลาทะเลเถื่อน ขายเกลื่อนเจเจ “ดร.ธรณ์” แฉขบวนการทำลายทรัพยากรธรรมชาติ ระบุนายทุนจ้างชาวเลลักลอบจับกลางทะเล ยันผิดกฎหมายทำลายการท่องเที่ยว “แฟนพันธุ์แท้ปลาทะเล” เผยปลาถูกจับอัตราการตายสูง เหตุเพราะปลาเครียด วอนผู้เลี้ยงศึกษาให้ดีก่อนซื้อ “ผอ.ฝ่ายมาตรการกรมประมง” รับควบคุมการลักลอบจับปลาได้ไม่หมด บอกหน้าที่ไม่ได้มีอย่างเดียว

วัยรุ่นฮิตเลี้ยงปลาทะเล

ขณะนี้แฟชั่นการเลี้ยงปลาทะเลสวยงามกำลังเป็นที่นิยมกันมากในกลุ่มวัยรุ่นที่มีฐานะทางครอบครัวดีเนื่องจากการเลี้ยงปลาทะเลสวยงามใช้ทุนในการเลี้ยงค่อนข้างสูงและหาซื้อง่ายตามร้านค้าสัตว์เลี้ยงย่านสวนจตุจักรและในเว็บไซด์ ส่วนมากวัยรุ่นจะนิยมเลี้ยงพวกปลาการ์ตูน ปลาสิงโต ปลาผีเสื้อ และปลาตระกูลแทงค์ (Tang) อาทิ บลูแทงค์(Blue Tang )เยลโล่แทงค์ (Yellow Tang)
จากการลงพื้นที่สำรวจ สวนจตุจักรซึ่งเป็นแหล่งขายปลายอดนิยมที่ผู้เลี้ยงนิยมไปซื้อปลาทะเลสวยงาม พบว่า มีร้านค้าที่เปิดขายปลาทะเลสวยงามประมาณ 28 ร้านค้า ซึ่งแต่ละร้านจะมีขายปลาที่นำเข้าจากต่างประเทศ และสั่งจากทางใต้ของประเทศไทยโดยปลาที่มาจากต่างประเทศจะมีราคาสูงกว่าปลาในประเทศไทย

ผู้สื่อข่าวหอข่าวรายงานว่า การเลี้ยงปลาทะเลต้องมีการลงทุนสูงในด้านอุปกรณ์การเลี้ยง รวมทั้งการจัดสภาพแวดล้อมภายในตู้ให้เหมาะสมกับการเลี้ยงปลาทะเล อุปกรณ์ที่มีความจำเป็นต่อการเลี้ยงปลาทะเล เช่น ตู้ปลา สกิมเมอร์ (ตัวกรองเมือก) ชิลเลอร์ (ตัวทำความเย็นและควบคุมอุณหภูมิภายในตู้) อุปกรณ์ในการวัดค่าต่างๆ (ค่าความเค็มของน้ำ ค่าไนเตรท ไนไตร์ท และอุณหภูมิ) ไฟ แบ่งออกเป็นสองชนิด 1. หลอดฟลูออเรสเซนต์ 2. หลอดเมทัล ฮาไลด์ (Metal Halide Bulb) หินเป็น และทรายเป็น อุปกรณ์เหล่านี้จำเป็นต่อการเลี้ยงปลาทะเลให้อยู่รอดได้

นอกจากนี้ ผู้เลี้ยงปลาทะเลมีการสอบถามหาข้อมูล พร้อมทั้งโชว์รูปตู้ปลาทะเลของสมาชิก รวมไปถึงการซื้อขายปลาและปะการังสวยงาม ในอินเทอร์เน็ตด้วย อย่างเช่น http://www.siamreefclub.com%20และ http://www.reefthailand.com/ ซึ่งในเว็บไซด์ได้มีการถามตอบปัญหาในการเลี้ยงปลาทะเล เช่น วิธีการรักษาปลาที่เป็นโรคจุดขาว หรือ การเลี้ยงปลาชนิดไหนดี รวมถึงบอกราคากลางของปลาบางชนิด เช่น ปลาตระกูลแองเจิ้ล (Angel) ที่มีราคาค่อนข้างสูง ส่วนการซื้อขายส่วนใหญ่จะเป็นการซื้อขายระหว่างผู้เลี้ยงต่อผู้เลี้ยงเอง ซึ่งขายทั้งปลา ปะการัง ดอกไม้ทะเล และ อุปกรณ์ในการเลี้ยง

นางสาวพรทิพย์ เสาวภาค อายุ 19 ปี นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เปิดเผยว่า ชอบซื้อปลาทะเลสวยงามเพื่อนำไปเลี้ยงเป็นงานอดิเรก เนื่องจากเห็นว่าปลาทะเลมีสีสันที่สวยงามและมีความแปลกตามเป็นที่ดึงดูดใจ จึงเข้าไปสอบถามร้านค้าถึงราคาและวิธีการเลี้ยงปลาทะเลสวยงามจึงอยากที่จะเลี้ยง

“ตัวเองคิดว่าราคาไม่แพง อย่างปลาการ์ตูนตัวละ 100 บาท เลี้ยงได้ไม่ยาก แค่มีตู้ปลาก็สามารถเลี้ยงได้แล้ว ตัวเองไม่ได้มีความรู้ทางด้านปลาทะเลมาก่อน แต่พยายามเลี้ยงตามคำแนะนำของผู้ขาย แม้ตอนแรกที่เลี้ยงปลาจะตายไปบ้างก็ตาม” นางสาวพรทิพย์กล่าว

นักศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์กล่าวต่อว่า การเลือกซื้อปลาทะเลสวยงาม แต่ละครั้งจะพยายามถามผู้ค้าว่า ปลากินอาหารเม็ดหรือยัง ถ้ายังก็จะไม่นำไปเลี้ยง เพราะการฝึกปลาให้กินอาหารเม็ดนั้นผู้เลี้ยงมือใหม่จะไม่สามารถฝึกได้ หรือ ฝึกได้เป็นบางตัวเท่านั้น ซึ่งคำตอบที่ได้นั้นก็จะขึ้นอยู่กับจรรยาบรรณของร้านค้าด้วย

ด้านนายกุลณพฤกษ์ ชีวเกษม อายุ 25 ปี ผู้เลี้ยงปลาทะเลสวยงามกล่าวว่า ซื้อจากสวนจตุจักร บางร้านมีเชื้อโรคติดมาด้วย เช่น โรคจุดขาว โรคตัวเปื่อย ถ้าซื้อไปโดยที่ไม่ทราบก็จะทำให้ปลาที่เลี้ยงอยู่เดิมในตู้ปลาติดโรค ซึ่งโรคของปลาส่วนใหญ่จะเกิดจาก อุณหภูมิที่มีความเปลี่ยนแปลง หรือ ค่าความเป็นกรดเป็นด่าในน้ำมีค่าที่แตกต่างกัน ทำให้ร้านค้าบางร้านจำเป็นต้องใส่ยาเพื่อป้องกันโรค แต่ยาจะมีผลต่อสัตว์ที่ไม่มีกระดูกสันหลังทำให้ตายไปด้วย เช่น กุ้ง ปะการังทุกชนิด ผู้ที่เลี้ยงเป็นงานอดิเรกจึงไม่นิยมใส่ยา เพราะส่วนใหญ่จะเลี้ยงปลาและปะการังด้วยในตู้เดียวกัน

ผู้เลี้ยงปลาทะเลสวยงามกล่าวต่อว่าถึงแม้ว่า การเลี้ยงปลาทะเลและปะการังสวยงามจะมีความผิดตามทางกฎหมาย แต่ คิดว่าไม่ได้เป็นเรื่องจริงจัง เพราะเห็นว่าผู้ค้าสามารถขายได้อย่างโจ้งแจ้งผู้ซื้อ ก็สามารถเลี้ยงได้ โดยที่ไม่มีปัญหาอะไร

พ่อค้าเผยเส้นทางปลาทะเล

พ่อค้าปลาทะเลร้านแองเจิลฟิช ที่สวนจตุจักรกล่าวว่าปลาทะเลที่มาขายกันส่วนมากจะมาจากทางช่องแสมสาร จ.ชลบุรี ทางบ้านเพ จ.ระยอง มีชาวประมงในพื้นที่เป็นผู้จับ โดยการวางยาไซยาไนท์อ่อนๆ เพื่อทำให้ปลามึน และนำมาพักไว้ที่บ้าน จากนั้นจึงแพคใส่กล่องโฟมแล้วส่งขึ้นมาที่กรุงเทพทางรถทัวร์ นอกจากนี้ยังมีการนำเข้าจากประเทศอินโดนีเซีย มาเลเซีย จะส่งมาทางเครื่องบิน ทั้งสองช่องทางจะรอคนมารับเพื่อนำไปจำหน่ายต่อ

“การรับซื้อปลาจะมีสองอย่างคือซื้อจากชาวประมงที่จับปลาโดยตรง และซื้อผ่านพ่อค้าคนกลาง ถ้าซื้อกับชาวประมงโดยตรงจะได้ราคาถูกกว่า อย่างปลาการ์ตูนตัวละ 40 บาท ปลาสิงโตตัวละ 60 บาท กุ้งการ์ตูนตัวละ 350 บาท ปะการังเกือบทุกชนิดราคา 150 บาท พอนำมาขายหน้าร้านจะเพิ่มราคาได้อีกเป็นหลายเท่าตัว เช่น แอนนีโมน (ดอกไม้ทะเล) ราคาซื้อ 80 บาท แต่พอนำมาขายจริงๆได้ราคาถึง 250 บาท” ผู้ค้าปลาสวยงามกล่าว

พ่อค้าปลาทะเลร้านแองเจิลฟิช กล่าวต่อว่า ถ้าจะเลี้ยงปลาทะเลให้รอดนั้นต้องมีการลงทุนที่สูง เพราะปลาทะเลมีความไวต่อสภาพน้ำเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็น ค่าความเค็ม ก็จะต้องมีเครื่องมือวัดความเค็ม จะต้องมีอุปกรณ์ควบคุมอุณหภูมิ สกิมเมอร์ ไฟสำหรับให้แสงสว่างสำหรับตู้ปลาซึ่งจะเป็นหลอดไฟที่ทำขึ้นเฉพะและมีราคาค่อนข้างสูง น้ำทะเล หรือผู้เลี้ยงบางคนอาจจะใช้เกลือที่สังเคราะห์ขึ้นเพื่อเลี้ยงปลาทะเลโดยเฉพาะ โดยเฉลี่ยแล้วในการเลี้ยงปลาทะเลหนึ่งตู้จะใช้งบประมาณ 35, 000 - 200,000 บาท ขึ้นอยู่กับขนาดตู้และอุปกรณ์ที่เลือกใช้

อีกด้านทางผู้ค้าปลาทางช่องแสมสาร จ.ชลบุรี ให้ข้อมูลในการจับปลาทะเลสวยงามว่า มีการส่งเรือออกไปจับปลาทะเลและปะการัง จับได้ปลาชนิดไหนมาก็เอาหมด ไม่มีการเลือกชนิดปลา จากนั้นจะโทรถามลูกค้าว่าต้องการปลาชนิดไหนและบอกว่าได้ชนิดไหนขึ้นมาบ้าง หรือบางครั้งลูกค้าจะโทรมาถามก่อนว่าอยากได้ปลาประเภทไหน จะออกเรือหาให้เป็นกรณีไป

“ดร.ธรณ์” ย้ำลักลอบจับปลาผิดกฏหมาย

ด้านดร.ธรณ์ ธำรงนาวาสวัสดิ์ รองคณบดีและอาจารย์คณะประมง มหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์ และแฟนพันธุ์แท้ทะเลไทย ปี 2546 กล่าวถึงกรณีการลักลอบจับปลาทะเลสวยงามว่า ส่วนใหญ่เป็นการจับมาอย่างผิดกฎหมาย เพราะแนวปะการังที่อยู่อาศัยของปลามักจะอยู่ในเขตพื้นที่อุทยาน ทั้งในไทยและต่างประเทศ อีกทั้งเป็นการทำลายทรัพยากรทางธรรมชาติ โดยเฉพาะทางการท่องเที่ยวที่สูญเสียมาก ถ้าไม่มีปลาเหล่านี้นักท่องเที่ยวก็เลิกสนใจจะดำน้ำ เปรียบเสมือนการทุบหม้อข้าวตัวเอง

“การจับปลาที่เป็นสมบัติของชาติ รวมถึงเป็นการทำลายการท่องเที่ยวอย่างไร้สติ ชาวมัลดีฟได้กล่าวเอาไว้ว่า ถ้าเราจับปลาฉลามขึ้นมาจากทะเลเพื่อประกอบอาหารเราอาจจะได้ราคาต่อจานประมาณ 20 เหรียญ แต่ถ้าเราปล่อยให้ฉลามอาศัยอยู่ในทะเลต่อไป เราจะได้ปีละ 2000 เหรียญ” รองคณบดีกล่าว

อาจารย์คณะประมงกล่าวต่อว่า โดยส่วนตัวเป็นห่วงอะควาเรี่ยมมากกว่าร้านขายปลาทั่วไป เพราะ ในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา ความต้องการในการเลี้ยง และความต้องการขายให้กับอะควาเรี่ยมมีเพิ่มมากขึ้น เมื่อไหร่ที่จับปลาก็เปรีบเสมือนการตัดวงจรแพร่พันธุ์ของปลา โอกาสรอดคือ 10 ตัว เหลือ 1 ตัว แม้จะมีการเพาะพันธุ์ปลาการ์ตูน ก็ไม่สามารถเพาะได้มากเท่าปลาน้ำจืด เนื่องจากมีความยุ่งยากมากกว่าในด้านของการปรับน้ำ และการอนุบาลลูกปลาให้รอด

ดร.ธรณ์กล่าวต่อถึงการจับกุมดำเนินคดีว่า มีการจับกุมและตรวจตรามากขึ้นในเรื่องของการลักลอบจับปลาทะเลสวยงาม ส่วนการจับกุมมักจะจับได้ในเขตอุทยาน เขตผิดกฎหมาย หรือจังหวัดที่มีการจำกัดเขตสิ่งแวดล้อม อาทิเช่น ภูเก็ต กระบี่ พังงา ที่ได้มีการจับเป็นจำนวนมาก แต่กฎหมายก็มีช่องโหว่คือ ต้องจับกุมขณะที่กระทำความผิด โดยจะเป็นการยึดของกลาง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเรื่อประมง และ ปลา ที่จับมาได้

“วิธีการจับปลาคือ ใช้เรือเล็กหลายลำ เรือใหญ่ลำเดียวโดยนายทุนจะ จ้างเรือหางยาวเล็กของชาวเลให้วิ่งจับปลาตลอด ส่วนเรือใหญ่ก็ให้จอดรอกับที่ และให้เรือเล็กจับปลานำไปรวมกันที่เรือใหญ่จะได้ประหยัด ถ้าจับได้ระหว่างที่กระทำผิดอยู่ก็จะยึดของกลางก็คือ เรือเล็กๆของชาวเล เจ้าของใหญ่ๆที่จ้างชาวเลเพื่อจับปลา เหมือนกับคนรวยไปจ้างคนจนจับ” แฟนพันธุ์แท้ทะเลไทยกล่าว

ดร.ธรณ์กล่าวต่อว่า การจับปลาเป็นเหมือนการทรมานสัตว์ ทำให้ปลาเกิดความเครียดไม่กินอาหารและเสียชีวิต กลายเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้เลี้ยง เพราะปลาบอบช้ำจากการจับที่มีการใช้ยา และอวนในการจับปลา ต้องใส่ถังไว้ 7 – 8 วันกว่าจะเข้าฝั่ง เพื่อให้คุ้มค่ากับการออกไปจับในแต่ละครั้ง ปัญหาอีกอย่างหนึ่งสำหรับผู้เลี้ยงก็คือ ไม่มีเงินทุนมากพอ การเลี้ยงปลาทะเลต้องมีการเซ็ทระบบตู้ปลา ควบคุมอุณหภูมิ ความเค็ม ค่าอาหาร การหมุนเวียนของน้ำ กรองโอโซน จำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมาก การเลี้ยงปลาไม่ได้แปลว่าผิด แต่จะเลี้ยงอย่างไร เลี้ยงแบบอนุรักเพาะพันธุ์ หรือว่าตายแล้วซื้อใหม่ ขึ้นอยู่ที่จรรยาบรรณของผู้เลี้ยง

รองคณบดีกล่าวทิ้งท้ายว่า ปัญหาที่ต้องรีบแก้ไขในขณะนี้คือการแยกคนดีออกจากคนไม่ดี เพราะคนรักปลาเลี้ยงปลาจริงก็มีมาก ไม่ทำผิดกฎหมายพร้อมสร้างรายได้ให้แก่ประเทศ คนที่ไม่ดีก็มีอยู่ เหมือนกับอะควาเรี่ยมที่ดี ย่อมยอมลงทุนมากเพื่อการเลี้ยงปลา แต่อะควาเรี่ยมที่เลี้ยงปลาไม่เป็น พอปลาตายก็ซื้อปลาใหม่ ง่ายกว่าพยายามจะรักษาปลา เพราะการรักษามีค่าใช้จ่ายสูง เช่นเดียวกับปัญหาสิ่งแวดล้อม เรื่องดีก็มีเยอะแต่กลับถูกเหมารวมกันหมดว่าไม่ดี สิ่งที่ควรทำในอนาคตคือการแยกปลาเน่าออกจากเข่ง
ปลาถูกจับอัตราตายสูง

ด้านนายสหภพ ดอกแก้ว นักวิชาการประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และแฟนพันธุ์แท้ปลาทะเล ปี 2549กล่าวว่า ปลาที่ขายตามสวนจตุจักรส่วนใหญ่ได้มาจากการจับและนำเข้ามาจากต่างประเทศ เพราะปลาที่เพาะพันธุ์และใช้ในเชิงพาณิชย์มีไม่เพียงพอต่อความต้องการ คิดเป็นเก้าสิบเปอร์เซนต์ จากท้องตลาดที่ได้มาจากการจับจากธรรมชาติ อัตราการตายของปลาจึงค่อนข้างสูง เพราะการลักลอบจับทำให้ต้องจับมาครั้งละมากๆ บางครั้งต้องใช้สารเคมีเพื่อทุ่นแรงและคุ้มทุนในการจับ อีกทั้งยังคุ้มกับการถูกจับกุม

นักวิชาการประมง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์กล่าวต่อว่า ปลาที่ถูกจับได้จะถูกนำมาพักไว้ในสถานที่ที่ไม่เหมาะสม เช่น พื้นที่แคบ สำหรับปลาบางประเภทที่อาศัยในที่กว้าง เมื่อต้องเปลี่ยนสถานที่จึงเกิดความเครียดและดื้อว่ายชนขอบกระชัง ส่งผลให้ปลาเกิดความเสียหาย นอกจากนี้ปลาต้องผ่านการบรรจุลัง เพื่อส่งมายังร้านขายปลาตามท้องตลาด ซึ่งมีปลาอาศัยอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นอัตรารอดจึงมีน้อย

นายสหภพกล่าวถึงการลักลอบขายปลาทะเลสวยงามว่า ถึงจะมีการเปิดร้านขายกันอย่างแพร่หลายทั้งที่ผิดกฎหมาย แต่เจ้าหน้าก็ไม่ได้นิ่งเฉย กฎหมายบัญญัติถึงปลาทะเลสวยงามและปะการังให้เป็นสัตว์คุ้มครองในพระราชบัญญัติคุ้มครองสัตว์ป่าปีพ.ศ. 2535 ผู้ใดที่มีไว้ในครอบรองโดยไม่ได้รับอนุญาตจะมีโทษปรับไม่เกิน 40,000 บาท จำคุกไม่เกิน 4 ปี

“เจ้าหน้าที่ไม่สามารถเข้าดูแลได้ทั่วถึงทุกวัน โดยส่วนตัวก็ไม่ได้แอนตี้เรื่องการจับปลาทะเลมาขาย เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงถึงขั้นจะทำลายทรัพยากรให้สิ้น ถึงแม้ว่าจะผิดกฎหมาย ก็ไม่ร้ายแรงเท่ากับยาบ้าที่ต้องมีการล่อซื้อ แต่มีการปราบปรามเพื่อให้ทราบว่าผิดกฎหมาย ไม่ได้นิ่งเฉย” แฟนพันธุ์แท้ปลาทะเลกล่าว
นายสหภพกล่าวเพิ่มเติมว่า ผู้เลี้ยงปลาทะเลสวยงามต้องศึกษาหลายด้าน อันดับแรกคือคุณภาพของน้ำ ปลาทะเลจำเป็นต้องใช้น้ำตามธรรมชาติที่มีมลพิษน้อย ดังนั้นต้องทำให้น้ำในตู้ปลาไม่ให้เกิดของเสีย ระบบบำบัดเป็นเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้สมบูรณ์ อันดับสองคือความต้องการของปลา ที่มีหลายอย่าง เช่น ปลาใหญ่ต้องกินปลาเล็ก ปลาบางชนิดกัดกันเอง ปลาบางชนิดอยู่ได้ด้วยตัวเอง บางชนิดก็ต้องอยู่รวมกันเป็นฝูงอย่างสุดท้ายคือเรื่องอาหาร ปลาบางประเภทต้องกินอาหารเฉพาะ บางประเภทยอมรับอาหารสำเร็จรูป ควรเลือกเลี้ยงปลาที่กินอาหารง่าย

กรมประมงรับดูแลไม่ทั่วถึง

ทางด้านนางยู่อี้ เกตเพชร หัวหน้าฝ่ายมาตรการด้านการประมง กรมประมงกล่าว่า ปลาทะเลบางชนิดไม่ได้เป็นสัตว์คุ้มครอง แต่กฎหมายสามารถควบคุมในบางพื้นที่ที่ห้ามจับ คือ พระราชบัญญัติคุ้มครองและส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ โดยที่กฎหมายจำกัดให้บางจังหวัดหรือบางอำเภอเป็นเขตคุ้มครอง เช่น จังหวัดภูเก็ต มีการจัดแบ่งพื้นที่สำหรับทำประมงได้และทำไม่ได้ มีแค่บางประเภทเท่านั้นที่กฎหมายห้ามมีไว้ในครอบครอง อาทิเช่น ดอกไม้ทะเล ปะการัง

หัวหน้าฝ่ายมาตรการกล่าวต่อว่า ปลาที่ขายตามสวนจตุจักรส่วนหนึ่งได้นำเข้ามาจากต่างประเทศ และอีกส่วนมาจากพื้นที่ไม่ได้ควบคุม ฉะนั้นจึงมีสิทธิที่จะจับขายได้ เพราะกฎหมายคุ้มครองตรงพื้นที่ห้ามจับ นอกจากนี้พื้นที่ที่มีการขายปลามีบางร้านที่มีสิ่งผิดกฎหมายปะปน แต่ต้องดูว่ามาจากที่ไหนและปลาอะไร

“ลักษณะของกรมประมงจะดูแลทั้งชาวประมงและทรัพยาการประมง ให้มีใช้อย่างยั่งยืน จะดูแล กฎหมายอาจมีความเป็นไปได้ว่าซ้ำซ้อนกันอยู่ เพราะพื้นที่คุ้มครองสิ่งแวดล้อมก็เป็นชายทะเลเหมือนกัน แต่พื้นที่บางที่ต้องคุ้มครองสิ่งแวดล้อมเพิ่ม เพราะประมงห้ามแค่เครื่องมือบางชนิดในเขตสามกิโลเมตร คุ้มครองสิ่งแวดล้อมต้องการมากกว่านั่น” นางยู่อี้กล่าว

นางยู่อี้ได้กล่าวเพิ่มเติมว่า การจับกุมปะการังผิดกฎหมายเป็นไปตามตามพระราชบัญญัติสงวนคุ้มครองสัตว์ป่า สัตว์ทะเลประเภทปะการัง กัลปังหา ดอกไม้ทะเล เป็นสัตว์ต้องห้ามตามกฎหมาย มีกรมอุทยานแห่งชาติสัตว์ป่าและพันธุ์พืช เป็นเจ้าหน้าที่คุ้มครองตามกฎหมาย แต่ได้มอบให้หน่วยงานอื่นด้วย คือ ตำรวจ เจ้าหน้าที่ป่าไม้ในพื้นที่ที่รับผิดชอบ แม้ว่าจะมีการจับกุมแต่ก็ยังมีการขายให้เห็นกันตามท้องตลาด

“เคยนั่งมอเตอร์ไซด์ที่เขาให้สวมหมวกกันน๊อคแล้วไม่สวมมั้ย กฎหมายระบุว่าผิดแต่ก็ยังมีทำ เราบอกว่ามันส่งผลกระทบอาจทำให้ทรัพยากรหมดไป ถ้าเราไม่ได้ดูแลมัน ปล่อยให้มีการนำมาใช้เกินกำลังการผลิตของธรรมชาติก็จะทำให้ทรัพยากรเสื่อมตัวลง” หัวหน้าฝ่ายมาตการด้านการประมงกล่าว

นางยู่อี้กล่าวต่อไปว่า การออกกฎหมายพิทักษ์ มีพนักงานเจ้าหน้าที่ปกป้องพื้นที่ แต่ไม่สามารถป้องกันได้ตลอดทุกวัน เพราะทะเลมีพื้นที่มาก ก่อให้เกิดช่องว่างในการดูแล ขณะที่เจ้าหน้าที่ไปตามจับยังพื้นที่หนึ่ง แต่อีกพื้นที่หนึ่งกลับทำอยู่เพราะไม่มีใครดูแล ทุกอย่างก็เช่นเดียวกัน ไม่มีอะไรร้อยเปอร์เซนต์ ตราบใดที่คนยังไม่อิ่มท้องยังหิวอยู่

ผู้สื่อข่าวถามต่อถึงการจับกุมในเขตพื้นที่ห้ามจับ หัวหน้ามาตรการกล่าวว่า กรมประมงไม่ได้มีหน้าที่หลักในการจับผู้กระทำผิด แต่มีหน้าที่จับส่งตำรวจ ส่วนเรื่องการยึดของกลางเป็นหน้าที่ของตำรวจ และจัดการตามกระบวนการยุติธรรมต่อ สำหรับการลงตรวจพื้นที่ของกรมประมงได้มีเจ้าหน้าที่ประจำอยู่ ไม่เพียงเฉพาะพิทักษ์ปลาสวยงามอย่างเเดียว แต่ยังมีหน้าที่รักษาให้มีปลาคงอยู่ และคงไว้ให้มีปลาเศรษฐกิจจับได้ตลอด

“เราต้องให้การศึกษากับประชาชน อย่างประชาชนที่ไม่ได้เรียนหนังสือ การรับรู้ก็จะแตกต่างจากคนที่ได้เรียน เช่นเดียวกับชาวประมงพื้นบ้านอาจจะมีคนว่าจ้างหรือรู้ว่าได้ราคาสูงก็จะไปจับมา หรืออาจทำไปเพราะบางอย่างบังคับ แต่หน้าที่ของภาครัฐต้องพยายามอย่าให้เกิด โดยที่กรมประมงก็ได้ใช้วิธีการให้ข้อมูล จัดอบรมเยาวชน อย่างน้อยก็ให้มีความรู้ในระดับแรก โดยที่พยายามทำทุกอย่างไปพร้อมกันทั้งป้องกัน ปราบปรามและตรวจจับ ทำตามหน้าที่ของตัวเอง” นางยู่อี้กล่าวทิ้งท้าย

ผู้สื่อข่าวได้มีการติดต่อไปทาง สำนักงานกรีนพีซ ซึ่ง เป็นองค์กรณ์รงค์อิสระระดับโลกที่ลงมือทำเพื่อเปลี่ยนแปลงทัศนคติและพฤติกรรม ปกป้องและอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม และ ส่งเสริมสันติภาพ และ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม และ กรมป่าไม้ ทั้ง 3 หน่วยงานตอบตรงกันว่า การอนุรักษ์ปลาทะเล ไม่ได้อยู่ในหน้าที่รับผิดชอบของหน่วยงานตน

รุกฆาต : จากลานมะพร้าว สู่ กูเกิ้ลจีน

รุกฆาตฉบับนี้เชิญทุกท่านร่วมจินตนาการ ว่าท่านคือวิหค ผู้มีอิสรภาพในการโบยบิน บนท้องฟ้ากว้าง ท่านกลืนกินความเสรี ประหนึ่งเสพทิพยอาหาร แล้วพลันท่านกลับโดนกระสุนแห่งอำนาจนิยม เจาะทะลุปีกเสรี แล้วร่างท่านก็ถูกพันธนาการในกรงเหล็ก ที่เกรอะกรังไปด้วยสนิมแห่งความต่ำช้าทางภูมิปัญญา


เมื่อวันที่ 5 มกราคม 2553 ที่ผ่านมา มีหัวข้อหนึ่งที่น่าติดตามบน Twitter ของผู้ใช้ท่านหนึ่ง นั่นคือคุณ@dr_mana ที่ประกาศข้อความว่า “ …ขอประนามการคุมคามเสรีภาพการนำเสนอข่าวของนสพ.ฝึกปฏิบัติ"ลานมะพร้าว"และที่มหาวิทยาลัยอื่นๆ…”


เมื่อติดตามรายละเอียดเพิ่มเติม จึงทราบถึงความขัดแย้งระหว่างหนังสือพิมพ์ฝึกปฏิบัติ กับผู้บริหารมหาวิทยาลัย กล่าวคือหลังจากนสพ.ลานมะพร้าวฉบับกำแพงนิวส์ ประจำวันที่ 15 ธันวาคม 2552 ซึ่งเป็นหนังสือพิมพ์ฝึกปฏิบัติของนักศึกษา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา เสนอข่าวผลการหยั่งเสียงในมหาวิทยาลัยถึงคะแนนนิยมต่อผู้ที่จะเป็นอธิบการบดีคนใหม่

หลังเสนอข่าวปรากฎว่ามีผู้บริหารของมหาวิทยาลัย และเป็นหนึ่งในกรรมการสรรหาอธิการบดี ได้สั่งเรียกเก็บหนังสือพิมพ์ฉบับดังกล่าว และขู่ว่าจะเสนอสภามหาวิทยาลัย เพื่อสั่งปิดหนังสือพิมพ์ และจะสอบวินัยอาจารย์ที่ปรึกษา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นถือว่าเป็นการการเหยียบย่ำ เสรีภาพนิยม( Libertarianism ) โดยอำนาจนิยม(Authoritarianism )

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของประวัติศาสตร์ หนังสือพิมพ์ฝึกปฏิบัติประเทศไทย ก่อนหน้านี้หลายคนคงมีโอกาส ได้ติดตามกรณีที่คล้ายคลึงกันของหนังสือพิมพ์ จันเกษมโพสต์ และอีกหลายฉบับในหลายมหาวิทยาลัย ที่โดนถางความคิดที่มีอิสรภาพ จนโล่งเตียน

เป็นการกระทำที่ยากจะยอมรับได้ในประเทศที่ได้ชื่อว่าปกครองตามแบบประชาธิปไตย อย่างไทยเรา ทำให้ย้อนคิดถึงวาทกรรมของวีรบุรุษนักข่าวไทย กุหลาบ สายประดิษฐ์ ที่ว่า

“ ...ถ้าหนังสือพิมพ์ต้องสูญเสียเสรีภาพไปแล้ว เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นของประชาชนก็พลอยสั่นสะเทือนไปด้วยกัน... ”

หากวันนี้แม้เพียง กิจกรรมฝึกปฏิบัติ ของนักศึกษา ยังถูกจำกัดความคิดด้วยกรอบอำนาจแล้ว วันหน้าเมื่อนักศึกษาก้าวสู่สนามแห่งสื่อจริง คงเป็นสื่อพิการ ง่อยเปรี้ยทางความคิด วิปริตทางภูมิปัญญา จากสังคมอุดมปัญญา คงเป็นได้แค่สังคมอุดมปัญหา

หากมองเหตุการณ์กันแบบผู้ไม่รู้ร้อนหนาวทางอุดมการณ์ เรื่องราวหล่านี้ ก็เป็นแค่เรื่องของเด็กดื้อ ที่หาญกล้าเถียงผู้ใหญ่ ผลคือผู้ใหญ่ก็ขู่จะลงหวาย รึร้ายกว่านั้นก็ลงมีดเฉือนให้เห็นรอย วันหลังจะได้หลาบจำ

ถ้ามองเรื่องดังกล่าวอย่างที่ว่าข้างต้น อนาคตไทยคงเป็นโรคแผลเบาหวาน ลงเอยที่เน่าลามจนเป็นประเทศติดเชื้อแบบถาวร ไม่วายคงเข้ารูปแบบเหตุการณ์ “ กูเกิ้ลจีน ”

เหตุการณ์ที่เว็บไซด์กูเกิ้ล(Google) ที่ได้ชื่อว่าเป็นเว็บไซต์ที่ให้บริการในการค้นหาข้อมูลบนโลกอินเตอร์เน็ต และได้รับความนิยมที่สุดในโลก หลังถูกรัฐบาลจีน คัดกรองการนำเสนอข้อมูลจนขาดเสรีภาพ ซ้ำร้ายอีเมลที่ให้บริการโดย กูเกิ้ล หรือ จีเมล(Gmail) ของนักสิทธิมนุษยชน ก็โดนล้วงข้อมูล

เหตุการณ์นี้ เมื่อจับมาเปรียบกับเหตุการณ์ หนังสือพิมพ์ฝึกปฏิบัตินักศึกษาในบ้านเรา มันมีประเด็นที่น่าสนใจ สองประการคือ

ประการแรกประเทศจีนปกครองภายใต้ระบอบคอมมิวนิสต์ แต่ประเทศไทย ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย แต่พฤติกรรมการใช้อำนาจ เพื่อควบคุมเสรีสื่อ กลับมีเหมือนกัน แม้ในไทยอาจเป็นแค่หนังสือพิมพ์นักศึกษา แต่ใช่ว่าหนังสือพิมพ์ระดับชาติจะไม่เคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้ มันคือการลุกลาม ของอำนาจนิยม สู่สถาบันการศึกษาต่างหาก

ในอดีตการพัฒนาของการเมืองไทยเคยเริ่มต้นจากแนวคิดปัญญาชนในสถาบันการศึกษาและมีนักศึกษาเป็นผู้ขับเคลื่อน สู่การเมืองระดับชาติ หรือเหตุการณ์นี้จะเป็นการหมุนย้อนกลับของการเมืองไทย เป็นการย้อนสู่ความล้าหลังที่มีจุดเริ่มต้นจากสถาบันการศึกษาเหมือนเมื่อวันวาน...

ประการที่สอง อยากให้ผู้เกี่ยวข้องทั้งสองเหตุการณ์ พิจารณาพฤติกรรมของตน โดยยึดหลักของปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน ข้อที่ 19 ที่ว่า “ บุคคลมีสิทธิในเสรีภาพแห่งความเห็นและการแสดงออก สิทธินี้รวมถึงเสรีภาพที่จะยึดมั่นในความเห็นโดยปราศจากการแทรกสอดและที่จะแสวงหารับ ตลอดจนแจ้งข่าว รวมทั้งความคิดเห็นโดยผ่านสื่อใดๆ และโดยมิต้องคำนึงถึงเขตแดน ”

ที่ยกปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน มากล่าวอ้าง ใช่ว่าจะเพื่อการเรียกร้องเพื่อแข่งเสียงคลื่นทะเล แต่เพื่อให้ผู้ที่กำลังฝืนแนวคิดปฏิญญาข้อนี้ สำเหนียกไว้เสมอว่า สิ่งที่ดำเนินอยู่ มันเป็นหนทางสู่ความล้าหลังและกำลังจะนำแนวคิดประเทศของท่านสู่วิถีที่สวนทางความเป็นสากลนิยม

แม้เรื่องราวทั้งหมด อาจยังเดินทางไปไม่ถึงตอนจบของเหตุการณ์ แต่เราก็ได้เรียนรู้แล้วว่า ความเสื่อมถอยใดไหนจะเท่าความเสื่อมคุณธรรมของผู้มีอำนาจ

แม้นวัตกรรมทางการสื่อสาร จะก้าวหน้าจนมิอาจยั้งรอผู้เดินบนวิถีแห่งอคติ แต่ขอให้ท่านเหล่านั้นจงตระหนักถึงประโยชน์ของส่วนรวมให้เหนืออื่นใดเถิด ก่อนที่ประวัติศาสตร์จะจารึกว่าท่านคือหนึ่งในฟันเฟืองแห่งแนวคิดทรราช

‘ เวียนวัว ’ ทัวร์งานบุญ หนุนการค้าฆ่าเสรี

คนไทยยืนใต้ร่มเงาพุทธ ต่างศรัทธาและสรรหาการทำบุญในรูปแบบต่างๆ เพื่อตอบสนองความเชื่อที่ว่า การทำบุญให้ทานสร้างกุศลเป็นหนทางก้าวขึ้นสู่สรวงสวรรค์เมื่อหลังสิ้นลมหายใจ กระทั่งโครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือ ถือกำเนิด จึงเกิดเป็นกระแสการทำบุญให้ทานในรูปแบบใหม่ และ กำลังเป็นที่นิยม แพร่หลายในยุคปัจจุบัน

ทว่าการทำทานไถ่ชีวิตโค-กระบือ กลับเป็นที่มาของกระบวนการบาป ในขณะที่สังคมไทยประสบภาวะเศรษฐกิจซบเซา คนบางกลุ่มจึงไม่คำนึงถึงความถูกผิด เพื่อแลกกับเงินตราหาเลี้ยงกาย ด้วยการใช้วัวหนึ่งตัว เวียนไถ่ซ้ำไปในหลายงาน หลอกใช้ความศรัทธาประชาชนเป็นเครื่องมือหาผลประโยชน์ให้กับตนเอง อีกทั้งการไถ่ชีวิตที่ไม่ใช่การให้ชีวิตอย่างแท้จริง ...สุดท้ายบั้นปลายของวัวและควายต้องเวียนสู่โรงฆ่าสัตว์อีกครา

‘ บาปในรอยบุญ ’ สิ่งที่มองเห็น คนอื่นอาจไม่เห็น

วัวหน้าเสี้ยม ผิวเกรียมกร้านแดด ยืนให้แสงแผดเผาอย่างเลือกไม่ได้ เมื่อยามที่เจ้าสัตว์สี่เท้าร่างใหญ่ ยืนย่ำอยู่บนรถกระบะคันโทรม รอเวลาปลดปล่อยพันธนาการที่ถูกจองจำจากโรงฆ่าสัตว์ สู่พิธีกรรม ไถ่ชีวิตโค-กระบือ แววตากลมโตดำขับที่หวาดหวั่น หันซ้ายแลขวา มองหน้าผู้คนที่ไม่คุ้นเคย พลางซักถามมนุษย์ด้วยเสียงดัง มอ มอ โดยได้คำตอบที่ปราศจากความเข้าใจ เพราะเราคุยภาษาที่ต่างกัน เสียงเพรียกกึกก้องนั้นจึงดังอย่างแผ่วเบา

‘ แล้วเจ้าวัวตัวเศร้าไปไหน เมื่อการไถ่ได้เสร็จสิ้น ’ จากความสงสัยกลายเป็นความอยากรู้ จึงเริ่มต้นจากต้นตอ ‘โรงฆ่าสัตว์’ สถานที่ตัดสินชะตาชีวิต บรรดามิตรสหายร่วมโลกที่ต้องตายตามรายการสินค้าสั่งซื้อ เป็นอาหารมื้อต่างๆของมนุษย์ อย่างไม่จบสิ้น ผู้เขียนจึงได้เดินทางไปยังโรงฆ่าสัตว์แห่งหนึ่งซึ่งไม่มีชื่อระบุไว้ ในจังหวัดปทุมธานี

นับจากก้าวแรกที่เดินย่ามกรายเข้าบริเวณโรงชำแหละ กลิ่นสาบมากมายได้ลอยเข้ามาปะทะกับจมูก ฝ่าฝูงชนคนน่ากลัว เดินหวาดหวั่นแสร้งเข้าไปติดต่อขอซื้อวัวกับทางโรงฆ่า โดยสอบถามถึงเรื่องราคา ว่าสามารถซื้อได้ในราคาใดบ้าง

“ 14,000 สำหรับวัวตัวผู้ ” นี้เป็นเสียงตอบกลับมาจากปากพี่ภูเจ้าของโรงฆ่าสัตว์ขนาดย่อม เป็นที่น่าตกใจว่าราคาสูงริบลิ่วจากมาตรฐานราคาวัวที่แท้จริงจากที่สำรวจมา ดูแล้วตัวนี้อยู่ในราคา 7,000 - 8,000 บาทเท่านั้น ในขณะที่กำลังมองหน้าเจ้าวัวตัวเปรอะเปื้อน ในตาคลอน้ำใส พี่ภูก็เสนอกับเราพลางยิ้มแย้มว่า

“ เอาไปเป็นคู่ซิ เขาไถ่กันเป็นคู่ๆ ทั้งนั้น เดี๋ยวมันเหงา ” ผู้เขียนได้แต่ส่งยิ้มใจสั่น ไม่ขอตอบอะไรทั้งสิ้น
มองสิ่งรอบตัว ไม่เห็นถึงความเมตตาจากคนในสถานที่นี้แม้แต่น้อย แม้กระทั่งเด็กสาวตัวจ้อยคอยวิ่งเล่นข้ามรอยร้อยศพแบบไม่รู้สึกรู้สา เด็กตัวน้อยที่จะดำเนินตามรอยพ่อของตนในภายภาคหน้า แลดูสภาพวัวที่ยืนแออัดกันในคอกเรียงคิวสู่ขั้นตอนประหารทั้งที่ไม่ได้ทำผิดประการใด กลับต้องตายเพื่อกลายไปเป็น สเต็ก หรือ ลูกชิ้นเนื้อ และอีกมากมายที่มนุษย์จะสรรหาไปประกอบอาหารเพื่อความสำราญปากท้อง มองวัวที่ยืนอัดกันอยู่ในคอกโสมมนั้น มีแค่ก้านไม้ไผ่ตอกกั้นเส้นตาย ระหว่างความเป็น และการฆ่า ที่มีเศษไขมัน โครงกระดูก และเลือด ที่ยังล้างไม่เกลี้ยงนองอยู่บนพื้น

พี่ภูเล่าว่า วัว และ ควายที่ได้มา ตนซื้อมาจากทางอีสาน ตามตลาดนัดวัว ควาย บางทีรับซื้อจากชาวบ้านที่เลี้ยงโคเนื้อเพื่อขายให้กับทางโรงฆ่าสัตว์โดยเฉพาะ ส่วนด้านของคนที่มาขอซื้อวัวเพื่อไถ่ก็มีมาเสมอ และยินดีบริการส่งวัวให้แก่ชาวบ้านหลังเสร็จสิ้นพิธีการไถ่ด้วย ในราคาไม่แพง ผู้เขียนจึงได้แสดงตัวไปว่าสนใจ แต่อันที่จริงคิดว่ามันเสมือนการค้าเสรีอย่างไงชอบกล ที่คนเราอยากทำทานให้ได้บุญด้วยการไถ่ชีวิตโค-กระบือ จากโรงฆ่าสัตว์ กลับกลายเป็นว่ากำลังอุดหนุนธุรกิจพวกเขา เอากำไรคำโตให้เสียมากกว่าการไถ่ชีวิตเหล่านั้น

ปาณาติบาต บาปจากการประทุษร้าย การก้าวล่วงเบียดเบียนชีวิตสัตว์ให้ตกไป ก่อนที่จะถึงกำหนดอายุขัยของตน ตัดรอนชีวิตของสัตว์ให้ตาย และสัตว์นั้นตายด้วยความพยายาม ถึงแม้โรงฆ่าสัตว์จะเป็นธุรกิจการค้าเนื้อประเภทหนึ่ง แต่ก็ดำเนินการไปด้วยความบาป โรงฆ่าสัตว์นั้นจึงไม่มีจิตใจเมตตาต่อเพื่อนร่วมโลก ฉะนั้น ความคิดต่อพิธีกรรมไถ่ชีวิตโค-กระบือ จึงเป็นอีกช่องทางหนึ่ง ที่จะทำให้ผู้ประกอบการได้เงินมาโดยไม่ต้องออกแรงให้เหนื่อย

จากโรงฆ่าสัตว์ ทำให้เข้าใจลึกซึ้งกว่าเดิม ถึงการมีอยู่ของชีวิต เราได้แต่คิดอยากช่วยพวกเขา แต่ไม่อยากสนับสนุนการค้าของเจ้าของโรงฆ่า ได้แต่คิดแบบเด็กๆ ว่าอยากลักลอบแหกคอกให้วัวหนีตอนกลางคืนไปเสีย ซึ่งในความเป็นจริงไม่อาจทำได้ จึงบอกช่วยพวกเขาได้แค่ลมปาก และการกระทำคือการละเว้นจากการทานเนื้อ ซึ้งเป็นต้นเหตุที่แท้จริงของการไถ่ชีวิตโค-กระบือ หากเราไม่บริโภค ก็จะไม่มีรายการสั่งฆ่าไปยังโรงฆ่าสัตว์ และนั้นคือวิถีทางการปลดปล่อยที่แท้จริง

‘ จากความสงสาร สู่การให้ทานชีวิต ’

คุณพงษ์ชัยทัศน์ วณฺชย์กุล หรือ น้าอ๊อด ผู้ก่อตั้งกองธรรมพระศรีอารย์ (องค์กรเอกชนเพื่อการไถ่ชีวิตโค-กระบือ) และเป็นอุปนายกสมาคมพิทักษ์สัตว์(ไทย) ได้บอกกับเราว่า โครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือ เกิดขึ้นมาเพราะความสงสาร ด้วยความที่สัมผัสกับวัวและควายมานาน จึงได้เห็นขั้นตอนการฆ่าที่ทารุณ จนทนไม่ได้เลยตัดสินใจตั้งโครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือ ขึ้นมา เพราะหากเปรียบเทียบกับ หมู เป็ ด ไก่ วัว และควายลำบากและทรมานมากกว่า รวมถึงตอนถูกฆ่าเพราะมีตัวขนาดใหญ่

ควายบางตัวถูกค้อนปอนด์ทุบเป็นสิบครั้งยังไม่ล้ม เป็นสิ่งที่ทรมานมาก ตัวที่จะถูกฆ่ารายต่อไปก็ยืนดูขาสั่นอยู่ใกล้ๆ ทรมานจิตใจ และน่ากลัว บ้างก็เอาลูกวัวมาทุบหัวแล้วเชือดคอไปเสียบไม้ย่างทำเป็นวัวหันกินแกล้มเหล้า ในงานบวช งานแต่ง งานสำคัญทางศาสนา ไม่รู้ว่าเป็นชาวพุทธประเภทไหนกัน

น้าอ๊อดได้เล่าถึงการเดินทางที่ทรมานของเหล่าวัว ควาย ให้ฟังอีกว่า พวกเขามาจากที่ต่างๆกัน ถูกต้อนขึ้นรถสิบล้อ วิ่งข้ามจังหวัดเป็นระยะทางหลายร้อยกิโล แดดร้อนจ้าอัดมาเหมือนปลากระป๋อง ทั้งร้อน ปวดเมื่อย และ หิวน้ำ บางตัวเชือกที่มัดไว้กับด้านข้างรถสั้นไปจมูกจึงฉีกขาด บ้างก็ล้มลงโดนเพื่อนเหยียบไปตลอดทาง กว่าจะถึงที่หมายตายไปก็มี

เมื่อเวลาที่ต้องถูกต้อนขึ้นรถ เพื่อขนเร่ไปตามตลาดนัด คนเหล่านั้นจะเอาเหล็กทิ่มแทง ไม้ตีขา ไฟฟ้าช็อต ไม่มีคำว่าปราณี ถ้าหากเดินทางมาจากพม่า ลาว หรือ จีน ความทรมานก็ยาวนานขึ้นไปอีก ไม่มีคำว่าเมตตา เพราะจุดหมายปลายทางของพวกเขาไปยังจุดเดียวกัน ...ลงเอยที่โรงฆ่าสตว์นั้นเอง

จากการที่ได้ผ่านการไถ่ชีวิตชีวิตโค-กระบือ มายาวนานกว่า 18 ปี น้าอ๊อดได้มองเห็นความยินดีของเหล่าวัว และควาย จึงทำให้ตนไม่หยุดยั้งการไถ่ชีวิต “ ผมได้ดื่มกินกับความรู้สึกที่งดงามนี้ แปรเปลี่ยนเป็นพลังผลักดัน ให้มโนปณิธานที่ตั้งไว้ตั้งแต่ปีแรกที่โรงฆ่าสัตว์จังหวัดชลบุรี ดำเนินต่อไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ และขอวิงวอนเพื่อนมนุษย์ทุกคนแทนวัวและควายทุกตัวที่เขาพูดไม่ได้ ว่าหยุดเถิด หยุดกินเลือดเนื้อเขาเสียที เพราะนั้นคือต้นเหตุของความทุกข์ทรมานและการประหัตประหาร ” น้าอ๊อดกล่าว

‘ ไถ่โค-กระบือ กระแสฮิต ... เกิดเป็นพิษต่อสังคม ’

ปัจจุบัน การทำบุญไถ่ชีวิตโค-กระบือ ยังคงเป็นที่นิยมแพร่หลาย อาจเป็นเพราะความง่ายต่อการบริจาค ที่มีกล่องรับเงิน ตามโรงพยาบาล หรือ สถานที่ต่างๆ ให้ผู้คนได้หยอดคนละร้อยสองร้อย บ้างก็จัดกันเป็นโครงการใหญ่โต ให้คนมาร่วมบริจาค บ้างก็กรมปศุสัตว์ บ้างก็ทางโรงฆ่าสัตว์ตั้งสถานที่ให้บริจาคเอง อย่างเช่น โรงฆ่าสัตว์เทศบาลปทุมธานี และ โดยเฉพาะทางวัดที่อินเทรนติดกระแส ในเรื่องนี้

น่าเศร้าที่การติดตามผลจากโครงการทั่วไปไร้ประสิทธิภาพ น้าอ๊อดบอกกับเราว่า เมื่อหลายปีก่อน ได้ฝากฝังการติดตามผลให้กับทางกรมปศุสัตว์ เมื่อได้มอบวัว- ควาย ให้กับทางเกษตรกรเรียบร้อยแล้ว คนที่ดูแลต่อจากนั้นต้องเป็นหน้าที่ของกรมปศุสัตว์ คอยรับแจ้งการเป็นอยู่ของวัว-ควาย แต่ปรากฎว่ากรมปศุสัตว์ได้ฝากงานให้กับผู้ใหญ่บ้าน หรือองการบริหารส่วนตำบลคอยดูแล

แต่ด้วยผลประโยชน์ทางการเมือง จึงทำให้เรื่องติดตามผลความเป็นอยู่ของวัว-ควาย กลายเป็นเรื่องที่มองข้ามไป ด้วยความที่ต้องรักษาคะแนนเสียงของตนเองไว้ ชาวบ้านจะนำวัว-ควาย ไปขาย หรือ ได้มีการตายเกิดขึ้น เรื่องนี้ก็จะไม่มีคนใส่ใจอะไร

นอกจากนี้ เรื่องที่ชาวบ้านจะนำวัว-ควายไปขายต่อนั้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นแน่นอนอยู่แล้ว เพราะการติดตามผลเป็นไปได้ยาก เรียกว่าไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำ เพราะชาวบ้านมักนำวัว และควายไปเลี้ยงตามป่าเขา จึงติดตามได้ยาก ส่วนน้าอ๊อดได้เปลี่ยนไปบริจาคให้ทางโรงเรียนซึ่งสามารถติดตามและรายงานผลได้

ป้าใจ หญิงวัยกลางคนในงานไถ่ชีวิตโค-กระบือ ที่ทางการบินไทยจัดขึ้นมาเมื่อวันที่ 4 มกราคม 2553 ได้บอกกับผู้เขียนว่า ตนสงสารวัว อยากช่วยแต่ไม่มีเงินมากพอที่จะไถ่วัวทั้งตัว พอมีโครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือจัดขึ้นมา เลยเต็มใจที่จะร่วมด้วย ได้ทำบุญสะเดาะเคราะห์กรรม มีความสะดวกในการทำบุญ และ สบายใจมากขึ้น

ผู้เขียนเชื่อว่ามีคนอีกมากมายคิดเห็นตรงกับป้าใจ จึงไม่แปลกที่เราจะเห็นโครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือ มากมาย ผุดขึ้นมาเรียกความเมตตาจากคนได้ไม่น้อย โดยไม่คำนึงถึงเรื่องการติดตามผลหลังการไถ่ ว่าโค-กระบือ จะไปยังทิศทางใด เพียงเพราะคิดว่าได้ทำทานไปแล้ว สบายใจได้บุญก็จบกัน

ครั้งหนึ่งผู้เขียนได้ลองถามคนท้องถิ่นในจังหวัดสุพรรณบุรีถึงเรื่องการไถ่ชีวิตโค-กระบือ ซึ่งเป็นที่น่าตกใจ โดยลุงเฉลียว ชาติทอง ได้บอกกับผู้เขียนว่า โครงการไถ่ชีวิตดังกล่าว มีเรื่องของการหลอกลวงแฝงอยู่ โดยการใช้วัวตัวเดิมในการไถ่หลายสถานที่ ที่มีการจัดงานบุญ ซึ่งเป็นการเรี่ยไรเงินซ้ำๆ

“ มันเป็นเรื่องธรรมดา พวกที่มันหากินกับวัด ไม่คิดถึงบุญ บาป อะไรหรอก คิดถึงแต่เงิน ที่จะได้มากกว่า ยิ่งเศรษฐกิจแบบนี้ทำอะไรได้เงินก็เอา แล้วไม่มีใครไปเอาผิดมันจะไปเกรงกลัวอะไรกับบาป บุญ ที่มองไม่เห็น ” ลุงเฉลียวทิ้งท้ายไว้ให้คิด

เรื่องดังกล่าวที่ได้ยินมาจากลุงเฉลียว ผู้เขียนจึงได้ปรี่เข้าหา ลุงสุพจน์คนขับรถส่งโค-กระบือ ประจำมูลนิธิบุญยัง เทียมจิต ด้วยลูกไม้เดิมๆที่ว่า จะขอติดต่อไถ่ ชีวิตโค-กระบือ ถามไปถามมาก็เฉไฉเข้าเรื่องที่ว่ามีการเวียนวัวบ้างไหม กลัวทำบุญไปแล้วถูกหลอก ลุงสุพจน์ได้ปฏิเสธทันควัน

“ ไม่ครับ มูลนิธิที่ลุงทำอยู่ก็มีชาวนาพาลุงไปบ้านโดยตรง แต่ถ้าโครงการอื่นลุงก็เคยได้ยินมาบ้าง ”

“ ลุงพอจะบอกได้ไหมคะ หนูจะได้ระวังเอาไว้ ”

“ ลุงคงบอกไม่ได้ แต่มีรถแถวสุพรรณบุรี ที่ไถ่เสร็จจากวัดมาแล้ว มาทำพิธีที่ ที่ลุงทำอยู่ก็มี ”

สมมติฐานได้กลายเป็นความจริง นอกจาการไถ่ชีวิตโค-กระบือ แล้วมอบให้กับทางเกษตรกรกลับต้องพบการลักลอบนำออกขายเพื่อฆ่าเอาเนื้อ ยังเจ็บไม่เท่าการหลอกลวงคนเช่นนี้เลย

‘พระพะยอมชี้แนะ ใคร่ครวญก่อนนำออกให้ ’

จากการเหนื่อยใจในเส้นทางสายบาป จึงได้เดินทางมาชำระล้างจิตใจ และถือโอกาสถาม พระราชธรรมนิเทศ หรือ พระพยอม กลฺยาโณ เจ้าอาวาสวัดสวนแก้ว พระนักเทศน์และนักพัฒนา ต่อด้วยเรื่องของการเวียนวัว ซึ่งท่านได้เปิดฉากบทสนทนาอย่างเข้มข้นว่า “ ชั่ว ! เวรกรรมมันตามเร็ว ดูอย่างวัดกู้ ใช้วัวตัวเดียวนี้แหละ ไถ่ซ้ำไปซ้ำมา จนกรรมตามสนอง เดี๋ยวนี้โครงการไถ่ชีวิตโค-กระบือ เละมาก คนไปซื้อวัวไม่ได้สนใจดูวัวว่ามันจะเป็นอย่างไร ทางโรงฆ่าสัตว์มันก็เลือกเอาตัวที่เจ็บป่วย หรือ แก่มาให้ พอเลี้ยงไม่ถึงเดือนมันก็ตาย ”

ท่านได้กล่าวอีกว่า การกระทำเช่นนี้เป็นการหลอกลวง เอาเปรียบ เป็นการหาเงินเข้าวัดโดยการโกง ทางพระพุทธศาสนาเขาเรียกว่า อเนสนา คือ การหาเลี้ยงชีพในทางที่ไม่สมควรแก่ภิกษุ , เลี้ยงชีวิตผิดสมณะ เช่น หลอกลวงเขา ใช้เงินลงทุนหาผลประโยชน์ ต่อลาภ การให้แต่น้อยเพื่อหวังตอบแทนมาก

เป็นการทำมาหากินจากศรัทธาประชาชนที่ไม่ฉลาด ไม่รอบคอบ หากจะทำบุญควรดูให้รอบคอบ ต้องดูว่าวัดไหน โครงการไหนทำจริง มีการติดตามผลไหม ปัญหาคือประชาชนทำบุญโดยไม่ใช้วิจารณญาณ คนให้เก่งพระพุทธเจ้าไม่ได้สรรเสริญ แต่สรรเสริญคนที่ใคร่ครวญดีแล้วนำออกให้ “ อย่าไปเชื่อมงคลตื่นข่าว ไม่ทำบุญนอกศาสนา ให้ทำบุญอย่างฉลาด ใคร่ครวญก่อนทำ ” พระพยอมเตือนสติทิ้งท้าย

เมื่อการที่เรามีจิตเมตตา กลายเป็นสิ่งยั่วยุให้กับวงการสายบาป เดี๋ยวนี้ผู้คนร่วมไถ่ชีวิตโค-กระบือ ต้องระวังให้มาก นอกจากการไถ่ไปแล้วเวียนกลับมายังโรงฆ่าสัตว์ ช้ำใจหนักที่เหล่าวัว และควาย ต้องตกเป็นเครื่องมือทำมาหากินของพวก มิจฉาอาชีวะ คือ พวกประกอบอาชีพที่ไม่ถูกไม่ควร หาเลี้ยงชีพในทางทุจริต ผิดวินัย หรือ ศิลธรรม เช่น โกง การหลอกลวง

ประเทศเต็มไปด้วยคนโกง สังคมรายล้อมไปด้วยความลวงหลอก มันล่องลอยอยู่ทุกอณูของอากาศ ใครละที่จะใส่หน้ากากได้ทัน หากยังไม่มีกระแสเตือนภัย เราจึงถูกหลอกก่อนหยั่งรู้เสมอ มนุษย์คุ้นชินและสัมผัสสิ่งเหล่านี้อย่างเลี่ยงไม่ได้จนบางคนเอนเอียงที่จะเป็นเชื้อโรคตามไป และบางคนช้ำหนักเพราะโรคหลอกลวง ใครก็รักษาอาการบาดเจ็บนี้ไม่ได้ นอกเสียจากความจริงที่เราต้องยอมรับ และสร้างภูมิคุ้มกันให้กับตัวเอง

ตักบุญ ถวายบาป

“เอ๊า! หยิบเลย เลือกเลย เอาให้อิ่ม คิดไม่แพงจ๊า...” เป็นเสียงคุ้นหูที่ใครเดินผ่านไปผ่านมา ในซอยประชาสงเคราะห์ 22 บริเวณประตูหลังวัดพรหมวงศารามได้ยินในทุกเช้า

เมื่อมองตามไปที่ต้นเสียงก็พบรถซาเล้งคันเก่าสีแดงเขรอะคราบสนิม ภายในเต็มไปด้วยกองอาหารบรรจุถุงหลากหลายชนิด เรียกได้ว่าภูเขาลูกย่อมเลยทีเดียว บริเวณรอบรถมีฝูงชนจำนวนหนึ่งห้อมล้อมอยู่ กะประมาณด้วยสายตาน่าจะมีสัก 13-15 คนเห็นจะได้.....

เหตุ...ดับศรัทธา

ในวันพรุ่งนี้เป็นวันเกิดของสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มหนังสือพิมพ์ฝึกปฏิบัติ หอข่าว เราตกลงที่จะไปฉลองวันเกิดกันด้วยการไปใส่บาตร แต่เนื่องจากเป็นช่วงการทำงานอย่างหนักของกองบ.ก.หอข่าวเรา โครงการที่ตั้งใจจะไปทำบุญต่างจังหวัด เพื่อของแถมเป็นบรรยากาศดีดี กับภาพติดกล้องสวย ๆ เป็นอันต้องล้มเลิกในทันที

“วัดหลวงพ่อเณร หลังมอนี่แหละ ”
นั่นคือคำตอบของเรื่อง วัดหลวงพ่อเณร หรือวัดพรหมวงศาราม คือจุดหมายของกิจกรรมทำบุญวันเกิดสมาชิกหอข่าวเรา

บริเวณประตูหน้าวัดในซอยประชาสงเคราะห์27 คือจุดวางอาหารบรรจุถุงที่จับจ่ายมาจากตลาดห้วยขวาง สื่อบุญจากความตั้งใจ

7.30 น. กิจกรรมใส่บาตรของเราเสร็จสิ้นลง แต่เพราะทางเดินจากซอยประชาสงเคราะห์ 27ถึงมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มันไกลกว่าทางเดิน จากซอยประชาสงเคราะห์22 เราจึงเดินไปประตูหลังวัด เพื่อกลับมหาวิทยาลัยในทางที่ใกล้กว่า

“ เฮ้ย! เขามุงไรกันอะ ”

ไม่มีเสียงตอบสำหรับคำถาม แต่พลันสายตาของพวกเราก็พบกับคนคุ้นเคยที่เดินออกจากกลุ่มคนเหล่านั้น ‘ป้าหวัง’ หรือนางสมหวัง สดคำปัง พนักงานแม่บ้านของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย เดินหอบหิ้วถุงขนาดใหญ่ เรียกว่าเดินตัวเอียงมาทีเดียว

“ป้าหวัง ขนอะไรมาเยอะแยะครับ”

“กับข้าวจ๊ะ ซื้อมาจากรถซาเล้งตรงนั้น ”

“โห! แล้วซื้อมาทำอะไรตั้งเยอะ เท่าไหร่ครับนี่ หมดหลายตังค์สิป้า”

“เขาฝากซื้อ แพงที่ไหน ทั้งถุงนี้ 40 บาทเอง เขาเอาของจากบาตรพระมาขาย”

สิ้นเสียงบอกเล่าจากป้าหวัง ผมและเพื่อนเจ้าของวันเกิด จากหน้าสดอิ่มบุญ ก็เปลี่ยนเป็นเฉาลงแบบทันตา จะไม่ให้รู้สึกเฉาลงได้อย่างไรกัน ก็ของที่เราทำบุญกันหน้าวัด ถูกขนย้ายสู่หลังวัด แปรรูปเป็นเงินเข้ากระเป๋าพ่อค้าเสียแล้ว

เริ่มต้นการสืบสวน

จมูกไวต่อข่าว ( a nose for news) คือ 1 ใน 15 ข้อของคุณสมบัตินักข่าวที่ดี จากข้อนี้เอง เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 05.30 น. เป็นอีกปรากฏการณ์ของทีมหอข่าวเราคือการตื่นเช้ามาตามข่าว

6.30 น. ทีมผู้สื่อข่าว “หอข่าว” บนรถมอเตอร์ไซด์รับจ้างตามท้ายรถตุ๊กตุ๊ก ที่บรรทุกพระสงฆ์ 1 รูปมุ่งหน้าสู่ ตลาดสดห้วยขวาง นาทีนี้สองข้างถนนประชาราษฎร์บำเพ็ญ เบ่งบานไปด้วยรอยยิ้มอิ่มบุญ ของพุทธศาสนิกชน ผู้ศรัทธาต่อองค์สัมมาสัมพุทธเจ้า ทุกแววตาต่างมุ่งหวังให้บุรุษผ้าเหลืองนามว่า ‘สงฆ์’ เป็นสื่อกลางส่งต่อแรงศรัทธาสู่พุทธองค์

7.45 น.รถตุ๊กตุ๊กทั้งคันเต็มไปด้วย อาหารจากการทำบุญ จนล้นออกมานอกคัน พระเพียงรูปเดียวกับอาหาร 1 คันรถ มีความเป็นไปได้ต่ำ ที่พระสงฆ์จะสามารถฉันของที่ได้มาจนหมด
ที่วัดหลวงพ่อเณร ทีมนักข่าว “หอข่าว” อีกทีมได้ประจำการณ์รออยู่แล้ว รถตุ๊กตุ๊กคันดังกล่าววิ่งเข้าสู่วัด พุ่งตรงไปยังศาลาหลังวัดในทันที เด็กวัดหลายคนช่วยกันลำเลียงของลงจากรถในทันที ส่วนพระสงฆ์ ก็เดินมาเลือกอาหารพอที่จะฉันและเดินกลับไปที่กุฏิ ทันที

ทีมนักข่าวหอข่าว ยังคงเดินวนเวียนอยู่ในวัด แสร้งว่าเป็นแขกที่มาร่วมงานบวชพระใหม่ที่จะเกิดขึ้นในวัด ระหว่างนั้น ผู้สื่อข่าวได้พูดคุยกับ นางชูจิตร บุญบัญชาโยมอุปฐากประจำวัดหลวงพ่อเณร เธอเล่าว่า

“ ของส่วนใหญ่ที่ได้จากการบิณฑบาตรนั้นพระท่านจะยกให้ เด็กวัดเอาไปแบ่งกัน พระเขาหยิบไปแต่พอฉัน ”

เวลา 8.15 น. ภาพที่ทำให้ทีมข่าวทุกคนถึงกับตะลึงคือ เริ่มมีเด็กวัด ซึ่งดูจากอายุไม่น่าจะเรียกว่าเด็ก เพราะแต่ละคนอายุไม่น่าจะต่ำกว่า 30ปี ยิ่งกว่านั้น บางคนยังสวมใส่ชุดพนักงานรักษาความปลอดภัยของบริษัทแห่งหนึ่ง ซึ่งทุกคนบ้างก็หิ้วกระสอบใส่อาหารถุงจนเต็ม บ้างก็หอบหิ้วถังสังฆทานที่ล้นไปด้วยอาหารจากบาตรพระ

เด็กวัดที่อายุไม่เด็ก ทะยอยเดินออกจากวัดทางประตูหลัง บริเวณซอย ประชาสงเคราะห์ 22 ซึ่งตอนนี้เอง ที่ถึงจุดเฉลยว่าแท้จริงแล้ว อาหารที่ป้าหวัง หอบหิ้วถุงโตจนตัวเอียง ในราคา 40 บาท มีที่มาเป็นอย่างไร

นายจวบ พ่อค้าคนกลาง ที่สวมวิญญาณเสือ(นอนกิน)บนรถซาเล้งคันแดง รอรับของจากบาตรพระซึ่งขนส่งโดยทีมมดงานพันธุ์เด็กวัด ภาพสะท้อนใจ “หอข่าว” ทุกคนอีกอย่างคือ อาหารทั้งกระสอบ ท่าทางการขนส่งที่ไม่อาจเรียกได้ว่าถือ แต่มันคือการแบก

พ่อเสือลายบาปควักเงินเป็นค่าตอบแทนให้มดงานเป็นธนบัตรใบสีแดง อนิจจา อาหารทั้งกระสอบนี้น่าจะจำหน่ายได้ราคากว่าพันบาท แต่กลับแลกเงินได้จริงเพียง 100 บาทหรือ

ผู้สื่อข่าวซุ่มดูสถานการณ์อยู่หลังหอพักแห่งหนึ่ง และเดินวนเวียนอยู่บริเวณที่มีการขายอาหารอยู่หลายวัน เพื่อเจตนาให้ พ่อค้าคนดังกล่าวคุ้นชินกับหน้าตา จนเข้าถึงวันที่4 ผู้สื่อข่าวพร้อมเทปบันทึกเสียงในกระเป๋าเสื้อ จึงเดินเข้าเป็นหนึ่งในลูกค้าของนายจวบทันที

“ขายยังไงนี่ลุง”

“เลือกเอาเหอะ เอาให้พอใจ ลุงคิดไม่แพง”

ถุงพลาสติก ขนาดกลางและเต็มไปด้วยข้าวปลาอาหาร ทั้งคาวหวาน กว่า 15 ถุง ประมาณราคาตามท้องตลาดน่าจะซัก 200 บาท

“เอาแค่นี้จะพอเหรอ”

ด้วยความที่ผู้สื่อข่าวกลัวว่าเงินที่เตรียมมาจะไม่พอจ่ายค่าอาหาร จึงตอบไปในทันทีว่า

“พอครับ พอแล้ว เดี๋ยวจะกินไม่หมด”

“เอาแค่ 20 บาท”

“ทำไมถูกจังเลยครับลุง”

“ถ้าราคาไม่ถูกใจ ลุงจะขายมาตั้ง 3ปี เหรอ” (ฮ่าๆๆๆ)

เวลา 3 ปีกับรายได้จากธุรกิจศรัทธา อย่างนี้ไม่ใช่หรือที่เรียกว่า ‘บาป’ นายจวบเล่าให้ฟังอีกว่า ตนสามารถสร้างได้จากธุรกิจนี้ กว่า 2หมื่นบาท ต่อเดือน

จะมียี่ปั๊ว(พ่อค้าคนกลาง)ใดในไทยที่ใช้เวลา 2-3 ชั่วโมงต่อวันแต่สามารถสร้างรายได้ กว่า 2หมื่นต่อเดือน

เสียงสะท้อนจากคนหาเช้าไม่พอกินค่ำ

อีกเสียงหนึ่ง ที่ฟังแล้วแล่นเข้าสู่ใจของผู้สื่อข่าวทุกคนในทีมคือเสียงของยายวิบูลย์ กริ่มประโทน สาวร่างเล็กวัยกว่า 70 ปี ริ้วรอยที่ปรากฏอยู่ทั่วร่าง หลังที่เริ่มค่อมลงจากอายุที่มากขึ้น จ้วงมือที่สั่นเทาลงในกอง หยิบยื้ออาหารมาใส่ถุงอย่างเชื่องช้า คิดว่าคงหยิบพอกินทั้งวัน นายจวบคิดราคาให้กับเธอเพียง 5 บาท
ถ้ามองกันเผินๆ นี่คงเป็นความดีเดียวที่เราทุกคนมองเห็นจากพ่อค้าคนเก่งในช่วงเวลานี้ แต่จริงๆ แล้วยายวิบูลย์ ควรได้อาหารบุญนี้ฟรีถึงจะถูก

ยายวิบูลย์ เล่าว่า เธอมีอาชีพเก็บของเก่า อยู่ในบริเวณประชาสงเคราะห์ ทุกเช้าเธอจะมารอซื้ออาหาร ก่อนออกไปเก็บขยะขาย นาทีนี้เรารู้ได้ทันทีว่าผิวดำที่แห้งกร้านของเธอมีที่มาจากอาชีพที่เธอทำ

“ถ้าไม่มีของถูกอย่างนี้มาขาย แล้วยายจะมีข้าวที่ไหนกิน ขายของทั้งวันยังได้ไม่ถึง 20 บาทเลย”
ถ้าไม่มีขบวนการอุบาทว์นี้ 5บาทของยายวิบูลย์ ควรเป็นค่ายาในยามป่วยมิใช่หรือ

ขณะที่นายธนู การประกอบ ช่างก่อสร้างที่มาเลือกซื้ออาหาร ให้ข้อมูลกับผู้สื่อข่าวว่า หลังจากที่ตนอพยพครอบครัวมารับจ้างในกรุงเทพมหานคร ค่าใช้จ่ายในครอบครัวก็สูงขึ้น แต่การมาซื้อออาหารราคาถูก ช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่ายของครอบครัวลงได้มาก

เสียงวิพากษ์จากผ้าเหลือง

พระราชธรรมนิเทศ (พระพยอม กลฺยาโณ) เจ้าอาวาสวัดสวนแก้ว พระนักเทศน์ชื่อดัง แสดงความเห็นต่อเรื่องนี้ว่า การกระทำเช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ผิด จัดว่าเป็น มิจฉาวนิชชา คือ อาชีพที่ชาวพุทธไม่ควรทำ เป็นการค้าขายที่ผิดและไม่ชอบธรรม

“ ของจากการบิณฑบาตร ที่ไม่เอาไปทำประโยชน์ แต่กลับปล่อยให้มีการหากำไรส่วนตัว อย่างนี้พระเอง ก็ไม่สมควรบิณฑบาตรเอามาก ถ้าจะให้ดีควรเอาของที่เหลือจากฉันไปสงเคราะห์ให้คนที่ยากไร้จึงจะดี ”
นอกจากนี้พระพยอมยังกล่าวไว้อย่างน่าสนใจว่า ต้องโทษที่ประชาชนไร้วิจารณญาณ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตัว ทำให้วงจรแบบนี้ยังดำเนินอยู่ได้

ด้านพระศรีญาณโศภณ ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระรามเก้า กาญจนาภิเษก ให้ความเห็นว่าบรรดาญาติโยมที่มาใส่บาตร ยังคงได้บุญ เพราะของที่ได้มาเป็นของบริสุทธิ์ ผู้รับและผู้ให้ได้บุญแน่นอน

ในฐานะที่เราทุกคนเป็นชาวพุทธ มีหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักความศรัทธาในพระพุทธศาสนา เป็นศาสนาเดียวในโลกนี้ที่เริ่มต้นวันใหม่ด้วย ‘การให้’ เห็นได้จากเมื่อยามฟ้าสางวันใหม่

คนไทยใจบุญมักเตรียมข้าวร้อนแกงอุ่นมัดถุงรอใส่บาตร อย่างศรัทธาด้วยหัวใจ เพราะพวกเขาต่างมีสำนึกเป็นหนึ่งเดียวกันว่า การตักบาตรเป็นการให้ที่ดีที่สุด เพราะต่างคนต่างได้ ด้วยใจศรัทธา การให้ข้าวปลาอาหารที่ถูกตอบแทนด้วยการให้เป็นพรกลับมา ทำให้ศรัทธาก่อเกิดฝังรากหยั่งลึก เป็นบุญกุศลที่ติดตัวเรื่อยไป

อย่างนี้ถึงจะเรียกได้อย่างเต็มปากว่า ‘บุญ’

คุณแม่จูเนียร์...ความเหมือนที่แตกต่าง

ต้องยอมรับว่าวัยรุ่นในปัจจุบันมีค่านิยมเสรีเรื่องเพศมากขึ้น จนลืมเลือนขนบธรรมเนียมประเพณีดั้งเดิมของสังคมไทย จนเกิดปัญหาวัยรุ่นตั้งครรภ์ในวัยเรียน สำหรับกรณีนี้มีมาตั้งแต่ครั้งอดีตและลุกลามมาจนถึงปัจจุบัน แต่ไม่มีใครหรือหน่วยงานใดเข้ามาดูแลและแก้ไขปัญหาอย่างจริงจัง ส่วนผู้ที่ต้องแบกรับปัญหาและสูญเสียสิทธิเสรีภาพที่สุดนั้นก็คือวัยรุ่นที่ตั้งครรภ์และเด็กที่อยู่ในท้อง

วัยรุ่นที่พลาดตั้งครรภ์ในวัยเรียนก็ต้องออกจากโรงเรียนนั้นๆหรือโดนบีบให้ออกเพราะสังคมของเรารับไม่ได้กับพฤติกรรมแบบนี้ ส่วนเด็กที่เกิดมาก็ต้องดูแลไปตามเวรตามกรรม จึงน่าจะมีหน่วยงานหรือองค์กรเข้ามาดูแล เพื่อที่เด็กจะได้รับการอุปการะเลี้ยงดู อบรม สั่งสอนและมีพัฒนาการที่ดี อันเป็นการส่งเสริมความมั่นคงของสถาบันครอบครัว ทุกวันนี้สังคมไทยจะมีก็แค่เพียง พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. 2546

หากเปรียบกับประเทศที่พัฒนาแล้วอย่าง สหรัฐอเมริกาที่มีอัตราการตั้งครรภ์สูงสุดเมื่อเปรียบกับวัยรุ่นประเทศพัฒนาด้วยกัน ทางสหรัฐได้มีการผลักดันแผนรณรงค์ระดับชาติและมีการช่วยเหลือวัยรุ่นตั้งครรภ์อย่างจริงจัง ผ่านเว็บไซต์ขององค์กรที่เกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก ภายใต้ความดูแลของรัฐบาลผ่านหน่วยงานต่างๆ อาทิ เครือข่ายสุขภาพวัยรุ่น เอชทีเอ็น(HTN) จัดตั้งขึ้นเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์ของวัยรุ่น อีกทั้งยังวางแผนปรับปรุงอนาคต ซึ่งมั่นใจว่าการรณรงค์ส่วนนี้จะช่วยให้เด็กเกิดเสถียรภาพทางครอบครัว

ขณะเดียวกันยังมี ทีเอ็นซี (The National Campaign)หน่วยงานของรัฐบาลกลางสหรัฐ ทำหน้าที่ปรับปรุงความเป็นอยู่ของครอบครัว เยาวชน และประเทศ โดยทำหน้าที่ป้องกันปัญหาวัยรุ่นที่ตั้งครรภ์ ปรับเปลี่ยนมุมมองทัศนคติของประชาชน โดยอาศัยสื่อของรัฐ และอิทธิพลผู้นำในแต่ละท้องที่ในการขีดเส้นใต้ขอบเขตของปัญหาพร้อมกับ แจกจ่ายโปสเตอร์ แผ่นพับ ใบปลิว ติดประกาศตามที่สาธารณะ เพื่อเตือนให้วัยรุ่นตระหนักถึงปัญหา

นอกจากนี้รัฐบาลยังมีส่วนส่งเสริมให้สถานศึกษามอบโอกาสแก่นักเรียนที่ตั้งครรภ์สามารถเรียนต่อตามปกติ ได้เช่น Marian Pritchett School รัฐ ไอดาโฮ เป็นโรงเรียนพิเศษสำหรับวัยรุ่นตั้งครรภ์ ซึ่งมีเจ้าหน้าที่เสริมสร้างทักษะการเลี้ยงดูเด็กที่คลอดอย่างถูกต้องและเหมาะสมอยู่ ด้านกิจกรรมนอกหลักสูตรที่เน้นทักษะด้านอื่นๆ เช่น การเลี้ยงดูและกฎหมายครอบครัว

ศูนย์ตั้งครรภ์วัยรุ่น เมืองนิวเฮฟเว่น อีกหนึ่งโรงเรียนสำหรับวัยรุ่นที่ตั้งครรภ์ มีกำหนดการ ปฏิทินการศึกษา และหลักสูตรตามปกติ ด้านบริการสวัสดิการด้านสังคมและสุขภาพครบวงจร พยาบาลจะเป็นผู้นำด้านความรู้การดูแลตนเองก่อนคลอด ตรวจสอบหมายนัดของแพทย์ ตลอดจนนักจิตวิทยาที่คอยให้คำแนะนำ
ขณะเดียวกันยังมีการศึกษาทางเลือกอย่างอื่นอีก เช่น โฮมสคูล เดย์แคร์ การศึกษานอกโรงเรียน การศึกษาออนไลน์ ฯลฯ ซึ่งสามารถเลือกได้ตามความต้องการของแม่วัยรุ่น

จะเห็นได้ว่าต่างประเทศเขามองปัญหาวัยรุ่นตั้งครรภ์เป็นเรื่องใหญ่ที่ต้องได้รับการแก้ไขและดูแลอย่างถูกต้องเหมาะสม ซึ่งต่างจากบ้านเราที่ยังคงมองข้ามเด็กและแม่วัยรุ่นที่ประสบกับปัญหา อย่างไรก็ตามการให้ความรู้หรือการศึกษาเพิ่มเติมเรื่องเพศสัมพันธ์แก่วัยรุ่น จะช่วยให้พวกเขาตระหนักถึงปัญหาการมีเพศสัมพันธ์หรือตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรได้ รวมถึงเสริมสร้างวัฒนธรรมความรับผิดชอบให้แก่เยาวชนที่จะเติบโตไปเป็นวัยรุ่นในอนาคต และที่สำคัญหากจะมีหน่วยงานของรัฐหรือเอกชนเข้ามาช่วยดูแลให้คำปรึกษาแก่คนที่ตั้งครรภ์ในวัยเรียนก็จะยิ่งดีไปใหญ่

อนาถ ! ปัญหาพ่อแม่วัยรุ่นไร้คนเหลียวแล

อนาถ ! ปัญหาพ่อแม่วัยรุ่นไร้คนเหลียวแล “กุมารแพทย์”เผยเด็กที่เกิดเสี่ยงพิการ รุนแรงอาจถึงตาย แนะต้องให้ความรู้กับคุณแม่มือใหม่ “บ้านพญาไท”เผยยอดเด็กถูกทิ้งเพิ่มรายวัน ด้านศึกษาธิการย้ำโรงเรียนไม่มีกฎไล่เด็กตั้งครรภ์ออกจากโรงเรียน

จากกรณีที่หนังสือพิมพ์หอข่าวปีที่ 18 ฉบับที่1 ประจำวันที่ 11-17 มกราคม 2553ได้นำเสนอเรื่องการตั้งครรภ์ของนักเรียนนักศึกษาในปัจจุบันว่ามีปริมาณที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ อีกทั้งเด็กที่เกิดจากพ่อแม่วัยเรียนบางรายมีความผิดปกติทางร่างกาย ขณะที่บางรายมีอาการพิการทางสมอง ต่อกรณีนี้ผู้สื่อข่าวหอข่าว จึงได้ลงพื้นที่เพื่อสำรวจข้อมูล และสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้อง

หมอเด็กเตือนแม่อายุน้อยลูกเสี่ยงชีวิต

เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2553 ผศ.พญ.บุญยิ่ง มานะบริบูรณ์ กุมารแพทย์และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านวัยรุ่น ภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาลเปิดเผย กรณีวัยรุ่นตั้งครรภ์ก่อนวัยอันควรว่ามีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนจากการตั้งครรภ์ได้สูง เช่น เกิดภาวะครรภ์เป็นพิษ,รกลอกตัวก่อนกำหนด,แท้งบุตร ส่วนทารกในครรภ์มีโอกาสเกิดภาวะแทรกซ้อนได้เช่นกันคือ น้ำหนักตัวน้อย คลอดก่อนกำหนด เกิดความพิการทางร่างกาย การเจริญเติบโตและพัฒนาการช้ากว่าปรกติอาจมีปัญหาทางด้านจิตใจและพฤติกรรมตามมา

ผศ.พญ.บุญยิ่งกล่าวว่า มารดาที่มีอายุน้อยกว่า 15 ปีพบอัตราการเสียชีวิตของเด็กขณะคลอดสูงกว่าหญิงตั้งครรภ์ที่อายุมากกว่า 20 ปีถึง 5 เท่าขณะเดียวกันเด็กที่คลอดจากมารดาที่อายุน้อยกว่า 18 ปี มีอัตราการเสียชีวิตก่อนขวบปีแรกสูงกว่าเด็กที่คลอดจากมารดาอายุ 19 ปีขึ้นไปถึง 60%
กุมารแพทย์และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านวัยรุ่นกล่าวต่อว่า ปัจจุบันยังไม่มีองค์กรหรือหน่วยงานใดของรัฐให้คำปรึกษาในการดูแลหญิงตั้งครรภ์วัยรุ่นโดยเฉพาะ ดังนั้นคำแนะนำส่วนใหญ่จะเหมือนกับหญิงตั้งครรภ์ทั่วไปได้แก่ รับประทานอาหารให้ครบ 5 หมู่ เน้นอาหารจำพวกโปรตีนธาตุเหล็ก แคลเซียมและพักผ่อนให้เพียงพอ ตนคิดว่าต้องให้ความรู้แก่แม่วัยใสให้มีความเข้าใจและตระหนักถึงความสำคัญในการดูแลสุขภาพของตนเองและบุตร รวมทั้งให้คำปรึกษาเพื่อลดพฤติกรรมเสี่ยงเช่น การดื่มแอลกอฮอล์ สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืนและปลูกฝังให้มีทักษะในการเลี้ยงดูบุตรหลังการคลอด ส่งเสริมให้เลี้ยงลูกด้วยนมแม่เป็นหลัก เพื่อสุขภาพร่างกายของเด็กและเป็นการปลูกฝังให้มีความสัมพันธ์แม่ลูก

“ การตั้งครรภ์ในวัยรุ่นส่วนใหญ่เป็นการตั้งครรภ์ที่ไม่พร้อมหรือไม่ได้วางแผนไว้ก่อน จึงไม่ได้มาฝากครรภ์ มักจะมาโรงพยาบาลเมื่อจะคลอดแล้ว ดังนั้นคำแนะนำสำหรับวัยรุ่นเพื่อให้มีการตั้งครรภ์คุณภาพ คือควรมาฝากครรภ์ตั้งแต่เนิ่นๆเพื่อรับการดูแลและคำแนะนำในการดูแลตนเองจากแพทย์และบุคลากรทางการแพทย์ ” ผศ.พญ.บุญยิ่งกล่าว

กุมารแพทย์และแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านวัยรุ่นกล่าวทิ้งท้ายว่า การหลีกเลี่ยงมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควรจะช่วยลดความเสี่ยงต่อการตั้งครรภ์ได้และควรให้ความรู้ คำปรึกษาแนะนำเรื่องเพศศึกษาอย่าปิดกั้น ควรเปิดสอนเรื่องเพศอย่างจริงจังและเปิดเผย อธิบายให้วัยรุ่นเห็นคุณค่าของการคุมกำเนิดและสวมถุงยางอนามัยเพราะจะช่วยในการป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ได้ ปัจจุบันยัง ไม่มีหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าการให้ความรู้เรื่องเพศแก่วัยรุ่นจะมีผลให้วัยรุ่น มีเพศสัมพันธ์มากขึ้นแต่อย่างใด

ผอ.บ้านพญาไทระบุเด็กถูกทิ้งเพิ่มทุกวัน

ด้านนางสาวน้ำค้าง คันธรักษ์ ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เด็กอ่อนพญาไทเปิดเผยกับผู้สื่อข่าวว่า จากสถิติของทางสถานสงเคราะห์จำนวนเด็กที่อยู่ในสถานสงเคราะห์มีสาหตุมาจาก 1.ครอบครัวยากจน ไม่พร้อมเลี้ยงดู บิดามารดาหย่าร้าง 2.ทอดทิ้งหลังคลอด แม่ตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ แม่อยู่ในวัยเรียน 3.บิดามารดาต้องโทษทางอาญา 4.บิดามารดาอยู่ในสถานสงเคราะห์หรือบุคคลในครอบครัวเลี้ยงดูไม่เหมาะสม

ผู้อำนวยการบ้านเด็กอ่อนพญาไทกล่าวต่อว่า จากสถิติชี้ให้เห็นว่าปัญหาวัยรุ่นตั้งครรภ์ในวัยเรียนเป็นปัญหาที่ต้องได้รับการแก้ไขอย่างเร่งด่วนเพราะจำนวนเด็กกำพร้าเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ อีกทั้งอนาคตของชาติไม่สมควรต้องมาอยู่ในสถานสงเคราะห์ทุกคนสมควรมีบ้านมีครอบครัว จากที่ตนได้เข้าไปคลุกคลีกับเด็กที่เติบโตมาจากสถานสงเคราะห์จะเห็นได้ว่าเด็กเหล่านั้นเข้มแข็งและอดทนไม่เคยถามถึงพ่อและแม่ที่แท้จริงแม้แต่ครั้งเดียว

“ เด็กที่อยู่ที่นี่ก็เปรียบเสมือนกับผ้าสีขาว เราจะเติมจะแต้มสีอะไรให้เด็กมันก็ไม่รู้เรื่องหรอก อยู่ที่เราจะเลือกเติมสีอะไรให้กับเขา เด็กๆน่าสงสารเกิดมาไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรก็ต้องมารับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ”นางสาวน้ำค้างกล่าว

ศธ.เผยไม่มีไล่ออกแถมมีที่รองรับนร.ท้อง

นาย ปัญญา ประเสริฐศรี นิติกรชำนาญการพิเศษ หัวหน้ากลุ่มกฎหมายการศึกษาสำนักนิติการ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการได้เปิดเผยกับผู้สื่อข่าว ในกรณีที่นักเรียน นักศึกษาตั้งครรภ์ในวัยเรียนว่า หลายคนมองว่า เมื่อเกิดการตั้งครรภ์ในขณะศึกษาอยู่ จะต้องมีบทลงโทษโดยการไล่ออก หรือพักการศึกษาแต่แท้ที่จริงแล้วในตัวบทกฎหมายหรือระเบียบของทางกระทรวงศึกษาธิการ ไม่มีกฎระเบียบข้อใด ระบุการลงโทษในกรณีลักษณะนี้ โดยเฉพาะในระดับประถมศึกษามัธยมศึกษาทั้งต้นปลาย จะไม่มีการลงโทษโดยการไล่ออกหรือพักการศึกษาเด็ดขาด เพราะจะทำให้เด็กเสียสิทธิในการศึกษา

นิติกรชำนาญการพิเศษ หัวหน้ากลุ่มกฏหมายการศึกษาสำนักนิติการสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการกล่าวต่อไปว่า ทุกคนเห็นว่าเมื่อเกิดการตั้งครรภ์ในวัยเรียน จะต้องลงเอยโดยการถูกไล่ออกจากสถาบันการศึกษานั้นๆ แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะตัวของเด็กเองไม่กล้ามาเรียน เพราะอับอายเพื่อนๆและคนรอบข้าง หรือถูกคนอื่นมองด้วยสายตารังเกียจเหยียดหยามและคิดว่าถึงไปเรียนก็ต้องโดนไล่ออกอยู่ดี จึงตัดสินใจไม่ยอมไปเรียนตามปกติ ทำให้เกิดปัญหา สังคมไทยยังไม่เปิดรับตรงนี้มากพอทำให้เด็กเกิดปมด้อยไม่กล้าเผชิญหน้ากับคนในสังคม

นายปัญญากล่าวอีกว่า ยังมีทางออกสำหรับคนกลุ่มนี้ที่ไม่กล้าไปเรียนที่สถานศึกษาตามปกติ คือมีสถานศึกษาแห่งหนึ่งและแห่งแรกของประเทศไทยที่เปิดรับนักเรียนที่ตั้งครรภ์ในวัยเรียนหรือมีปัญหามาจากที่อื่นคือ โรงเรียนหนองชุมแสงวิทยา(น.ส.ว.) ตำบลท่าไม้รวก อำเภอท่ายาง จังหวัดเพชรบุรี โดยเปิดรับนักเรียนทั่วประเทศที่มีปัญหามาจากสถาบันเก่า

อาจารย์ร.ร.หนองชุมแสงย้ำให้โอกาสทุกคน

ทางด้านนางวิไลพร ดำสะอาด หัวหน้าโครงการพิเศษ “ น.ส.ว. ขอโอกาส ” ประจำโรงเรียนหนองชุมแสงวิทยากล่าวว่า แรกเริ่มนั้นทางโรงเรียนได้เปิดรับเฉพาะนักเรียนของโรงเรียนหนองชุมแสงเท่านั้นแต่เมื่อมีการพูดปากต่อปากก็เริ่มมีนักเรียนที่ตั้งท้องและประสบปัญหาอื่นๆมาจากต่างจังหวัดเข้ามาสมัครเรียนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆโดยส่วนใหญ่จะมาจากกรุงเทพมหานครทางโรงเรียนก็จะรับไว้และให้โอกาสกับทุกคนที่อยากแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด มีทั้งดาราชื่อดัง นายแบบ นางแบบ แต่ตนไม่สามารถเปิดเผยชื่อได้

นางวิไลพรเปิดเผยว่า ตั้งแต่เปิดโครงการในปี 2544 เป็นต้นมามีนักเรียนมาสมัครเรียนทั้งสิ้น 2,435 คนโดยสำเร็จการศึกษาแล้วกว่า 2,000 คน โดยทางโรงเรียนไม่มีนโยบายในการประชาสัมพันธ์ไม่ว่าทางใดก็ตามเพราะมองว่าโครงการนี้มีทั้งด้านที่ดีและด้านที่ไม่ดีหากทำการประชาสัมพันธ์ออกไปอาจจะกลายเป็นดาบสองคม

“ หากพูดถึงมาตรฐานความรู้ทางวิชาการเราอาจมีไม่ถึงเกณฑ์สำหรับนักเรียนเหล่านี้เพราะเรามีบุคลากรไม่เพียงพอแต่การสอนของเราเปรียบเสมือนการหาปลาเราไม่ได้มุ่งเน้นการหาปลามาป้อนกับนักเรียนแต่ครูจะสอนวิธีการหาปลาให้กับนักเรียนทุกคน ” หัวหน้าโครงการ นสว.ขอโอกาส กล่าวทิ้งท้าย